Kiedy słyszę określenie „gra 4X”, od razu myślę o ogromnych kosmicznych imperiach, rozbudowanych drzewkach technologii i partiach, które potrafią zająć cały dzień. Dlatego, gdy pierwszy raz usłyszałam o Marszu Mrówek, byłam mocno zaskoczona. Bo jak to? Gra 4X o mrówkach?

Nie od razu chciałam zagrać w Na skrzydłach. Przez długi czas oglądałam filmiki, czytałam recenzje i próbowałam zrozumieć cały zachwyt wokół tej gry. Niby wszystko wyglądało dobrze. Piękne wydanie, mnóstwo pochwał, ciekawa mechanika…

Świat Prapuszczy zdążył już na dobre zadomowić się na naszych stołach. Spór o Bór, Sojusz na Już, Bale i Skandale czy Trakty i Kontrakty pokazały, że antropomorficzne zwierzęta potrafią być bohaterami naprawdę udanych gier rodzinnych. Tym razem stawka jest jednak znacznie wyższa niż zdobywanie wpływów czy realizowanie kontraktów.

Po mojej przygodzie z podstawowym Azulem, Witrażami Sintry i Ogrodem Królowej  przyszła pora na Letni Pawilon. Twórcy gry ponownie zabierają nas do Portugalii - gdzie król Manuel I planuje budowę imponującego pawilonu mającego stać się ukoronowaniem jego architektonicznych projektów. To właśnie my będziemy odpowiedzialni za tworzenie jego ozdobnych elementów przy pomocy kolorowych płytek.

Azul : Witraże Sintry - tym razem twórcy zabierają nas do portugalskiego miasta Sintra, słynącego z pięknych pałaców i kolorowych witraży. Naszym zadaniem jest tworzenie okien pałacowych poprzez odpowiednie układanie barwnych tafli szkła. Już sam temat bardzo dobrze współgra z zastosowanymi komponentami, które faktycznie przypominają niewielkie fragmenty kolorowych witraży.

Są gry, o których słyszał chyba każdy fan planszówek. Azul zdecydowanie należy do tego grona. Inspirowany portugalskimi mozaikami tytuł od lat zachwyca graczy na całym świecie swoją prostotą, elegancją i pięknym wykonaniem. Nic więc dziwnego, że w końcu trafił również na mój stół.

Azul: Ogród Królowej to strategiczna gra logiczna typu drafting w której wcielamy się jak sama nazwa wskazuje w projektanta królewskiego ogrodu. To już czwarta odsłona popularnej serii Azul autorstwa Michael Kiesling. 

Do „Wodnego Ogrodu” podchodziłam z dużą ciekawością, bo już samo pudełko przyciąga wzrok piękną grafiką. Po kilku rozgrywkach mogę powiedzieć, że była to bardzo przyjemna niespodzianka.

Czasami trafia się gra, o której po pierwszej partii nie można przestać myśleć. Człowiek analizuje błędy, wymyśla nowe strategie i planuje rewanż jeszcze zanim schowa pudełko na półkę...

Abstrakcyjne gry logiczne już nieraz pokazały, jak dobrze odnajdują się w klimatach inspirowanych naturą. I przyznam szczerze, że kiedy pierwszy raz zobaczyłam Ostoję, pomyślałam: „Okej, znowu lasy, zwierzęta i układanie kafelków”. W ostatnich latach dostaliśmy przecież mnóstwo podobnych tytułów. Cascadia, Calico, Aqua.. można odnieść wrażenie, że planszówki odkryły naturę na nowo. "Ostoja" bardzo dobrze odnajduje się w tym gronie, choć jednocześnie próbuje dołożyć od siebie coś więcej niż tylko kolejną „ładną układankę”.