Organy, wirusy, szczepionki i walka o przetrwanie. Brzmi poważnie? Spokojnie, w „Wirus!” wydawnictwa Muduko nie znajdziemy medycznego podręcznika, lecz pełną złośliwości grę karcianą, w której zdrowy organizm to dopiero początek problemów. Bo kiedy każdy próbuje wygrać, pozostali gracze z przyjemnością zadbają o to, żeby nie było zbyt łatwo. 😉

Planety nieustannie krążą po swoich orbitach. Czasem wystarczy niewielki ruch, żeby całkowicie zmienić układ sił. W Orbicie właśnie na tym opiera się cała rozgrywka – obserwujemy ruch planet, staramy się przewidzieć, co wydarzy się za chwilę, i szukamy najlepszego momentu na wykonanie swojego ruchu.

Nie od razu chciałam zagrać w Na skrzydłach. Przez długi czas oglądałam filmiki, czytałam recenzje i próbowałam zrozumieć cały zachwyt wokół tej gry. Niby wszystko wyglądało dobrze. Piękne wydanie, mnóstwo pochwał, ciekawa mechanika…

Nie wiem, jak twórcom Zamku Kombo udało się zmieścić tyle kombinowania w tak małym pudełku. Bo to niepozorne pudełko wraz z prostymi zasadami i krótkim czasem rozgrywk pokazuje, że rozmiar pudełka nie zawsze idzie w parze z głębią rozgrywki.

Niektóre gry zachwycają już samym tematem. Inne przyciągają uwagę nietypową mechaniką albo efektownymi komponentami. Liście są pod tym względem bardzo skromne. Ot, niewielka karcianka o... liściach.

Czy zdarzyło Wam się kiedyś kupić grę, nie spodziewając się po niej zbyt wiele... a później zastanawiać się, dlaczego prawie nikt o niej nie mówi?

Świat Prapuszczy zdążył już na dobre zadomowić się na naszych stołach. Spór o Bór, Sojusz na Już, Bale i Skandale czy Trakty i Kontrakty pokazały, że antropomorficzne zwierzęta potrafią być bohaterami naprawdę udanych gier rodzinnych. Tym razem stawka jest jednak znacznie wyższa niż zdobywanie wpływów czy realizowanie kontraktów.

Lubię gry, które można szybko wytłumaczyć i od razu zacząć zabawę, dlatego dnup od początku wydawał się tytułem dla mnie. Niewielkie pudełko, kolorowe karty i proste zasady sugerowały lekką, imprezową rozgrywkę. Po kilku partiach mogę powiedzieć, że bawiłam się naprawdę dobrze, choć jednocześnie przez cały czas miałam wrażenie, że brakuje mi czegoś, co sprawiłoby, że całkowicie przepadnę dla tej gry.

"7 Cudów Świata" to klasyk, który wciąż nie stracił blasku i pomimo upływu czasu wciąż regularnie trafia na stoły graczy. To gra która swoją premierę miała w 2010 roku i od tego czasu doczekała się paru dodatków, nowego wydania oraz milionów sprzedanych egzemplarzy na całym świecie. I jeśli przyjrzymy się jej bliżej to nie ma się co dziwić. Starożytne cywilizacje, monumentalne budowle i rywalizacja o dominację – to motywy, które od lat inspirują twórców gier planszowych. W "7 Cudach Świata" gracze przenoszą się do czasów największego rozkwitu starożytnych miast, gdzie rozwój gospodarki, nauki, handlu i armii ma prowadzić do stworzenia cywilizacji godnej zapisania się na kartach historii.

Nie wiem jak Wy, ale ja mam słabość do wszystkiego, co kwitnie. Kwiaty na balkonie? Są. Rabata przed domem? Jest. Kolejna doniczka kupiona mimo braku miejsca albo co gorsza kwiatka? Oczywiście. Dlatego i na moim stole musiało znaleźć się miejsce na coś z kwiatami związanego - i dziś padło na "Pachnący Ogród" i muszę stwierdzić, że ta gra za sprawą pięknych ilustracji nie tylko upiększała mi stól ale zabrała mnie na planszówkowy spacer po kwitnącym ogrodzie.

Ulice Paryża, przełom XIX i XX wieku, artyści marzący o stworzeniu wielkich dzieł, a przy okazji próbujący jakoś przetrwać codzienność. Brzmi klimatycznie? Bo dokładnie taka jest ta gra. "Bohema" — gra o artystach, muzach, udrękach, inspiracji i codziennym ogarnianiu życia, która zamiast krzyczeć jaka jest dobra po prostu spokojnie robi swoje.I właśnie tym chyba kupiła mnie najbardziej.