rozGRYwka.org

Planety nieustannie krążą po swoich orbitach. Czasem wystarczy niewielki ruch, żeby całkowicie zmienić układ sił. W Orbicie właśnie na tym opiera się cała rozgrywka – obserwujemy ruch planet, staramy się przewidzieć, co wydarzy się za chwilę, i szukamy najlepszego momentu na wykonanie swojego ruchu.

Lubię książki. Tak po prostu. Takie, przy których mogę usiąść i  przeczytać od pierwszej do ostatniej strony, poznając całą historię dokładnie tak, jak zaplanował ją autor. A potem pojawiają się książki paragrafowe i cały ten porządek przestaje istnieć. 

Kiedy słyszę określenie „gra 4X”, od razu myślę o ogromnych kosmicznych imperiach, rozbudowanych drzewkach technologii i partiach, które potrafią zająć cały dzień. Dlatego, gdy pierwszy raz usłyszałam o Marszu Mrówek, byłam mocno zaskoczona. Bo jak to? Gra 4X o mrówkach?

Nie od razu chciałam zagrać w Na skrzydłach. Przez długi czas oglądałam filmiki, czytałam recenzje i próbowałam zrozumieć cały zachwyt wokół tej gry. Niby wszystko wyglądało dobrze. Piękne wydanie, mnóstwo pochwał, ciekawa mechanika…

Kto ukradł cenny eksponat z muzeum? Czy złodziej nadal ukrywa się wśród podejrzanych, działał z wspólnikami, a może zdążył uciec, zanim zamknięto wyjścia?

Nie wiem, jak twórcom Zamku Kombo udało się zmieścić tyle kombinowania w tak małym pudełku. Bo to niepozorne pudełko wraz z prostymi zasadami i krótkim czasem rozgrywk pokazuje, że rozmiar pudełka nie zawsze idzie w parze z głębią rozgrywki.

Niektóre gry zachwycają już samym tematem. Inne przyciągają uwagę nietypową mechaniką albo efektownymi komponentami. Liście są pod tym względem bardzo skromne. Ot, niewielka karcianka o... liściach.

Czy zdarzyło Wam się kiedyś kupić grę, nie spodziewając się po niej zbyt wiele... a później zastanawiać się, dlaczego prawie nikt o niej nie mówi? Ja właśnie tak miałam z All In: Wizjonerzy.

Kiedy słyszę o grze, której motywem przewodnim są gangi i walka o wpływy w mieście, od razu wyobrażam sobie blef, podstępy i ciągłe przechytrzanie przeciwnika. Liczyłam na sporą dawkę kombinowania i strategicznych decyzji. Syndykat Zbrodni okazał się jednak znacznie prostszy, niż początkowo przypuszczałam.

Świat Prapuszczy zdążył już na dobre zadomowić się na naszych stołach. Spór o Bór, Sojusz na Już, Bale i Skandale czy Trakty i Kontrakty pokazały, że antropomorficzne zwierzęta potrafią być bohaterami naprawdę udanych gier rodzinnych. Tym razem stawka jest jednak znacznie wyższa niż zdobywanie wpływów czy realizowanie kontraktów.

Paragrafówki od lat pozwalają czytelnikom wpływać na przebieg historii i samodzielnie decydować o losach bohaterów. Opowieści z Prapuszczy: Królik, Niedźwiedź i stara tama to propozycja skierowana przede wszystkim do młodszych odbiorców, którzy dopiero rozpoczynają swoją przygodę z tego typu książkami.

Gry planszowe oparte na grach komputerowych zawsze budzą moją ciekawość, ale jednocześnie podchodzę do nich z pewną ostrożnością. Nie raz przekonałam się już, że przeniesienie znanej marki z ekranu na planszę nie gwarantuje jeszcze świetnej zabawy. Czasami otrzymujemy ciekawy dodatek do ulubionego uniwersum, a czasami jedynie produkt, który bazuje głównie na rozpoznawalnym tytule.

Nie każda gra planszowa wymaga siedzenia przy stole i długiego zastanawiania się nad kolejnym ruchem. Są też takie tytuły, które zachęcają dzieci do wstania z krzesła, poruszania się i przede wszystkim… dobrej zabawy. Do takich gier należy właśnie Fikaj Brykaj z serii Kapitan Nauka.

Prowadzenie hotelu nie należy do łatwych zadań, szczególnie gdy jego gośćmi są potwory o bardzo konkretnych wymaganiach. Jeden nie chce mieszkać obok mumii, drugi koniecznie musi dostać pokój na odpowiednim piętrze, a trzeci zmienia zdanie szybciej niż obsługa zdąży wymienić pościel.

Po mojej przygodzie z podstawowym Azulem, Witrażami Sintry i Ogrodem Królowej  przyszła pora na Letni Pawilon. Twórcy gry ponownie zabierają nas do Portugalii - gdzie król Manuel I planuje budowę imponującego pawilonu mającego stać się ukoronowaniem jego architektonicznych projektów. To właśnie my będziemy odpowiedzialni za tworzenie jego ozdobnych elementów przy pomocy kolorowych płytek.

Azul : Witraże Sintry - tym razem twórcy zabierają nas do portugalskiego miasta Sintra, słynącego z pięknych pałaców i kolorowych witraży. Naszym zadaniem jest tworzenie okien pałacowych poprzez odpowiednie układanie barwnych tafli szkła. Już sam temat bardzo dobrze współgra z zastosowanymi komponentami, które faktycznie przypominają niewielkie fragmenty kolorowych witraży.

Są gry, o których słyszał chyba każdy fan planszówek. Azul zdecydowanie należy do tego grona. Inspirowany portugalskimi mozaikami tytuł od lat zachwyca graczy na całym świecie swoją prostotą, elegancją i pięknym wykonaniem. Nic więc dziwnego, że w końcu trafił również na mój stół.

Lubię gry, które można szybko wytłumaczyć i od razu zacząć zabawę, dlatego dnup od początku wydawał się tytułem dla mnie. Niewielkie pudełko, kolorowe karty i proste zasady sugerowały lekką, imprezową rozgrywkę. Po kilku partiach mogę powiedzieć, że bawiłam się naprawdę dobrze, choć jednocześnie przez cały czas miałam wrażenie, że brakuje mi czegoś, co sprawiłoby, że całkowicie przepadnę dla tej gry.