Mała, przytulna kawiarenka, zapach świeżo mielonej kawy, delikatna muzyka w tle i filiżanka ulubionego cappuccino. Brzmi jak idealny przepis na spokojne popołudnie, prawda? No cóż… najwyraźniej ktoś zapomniał poinformować o tym klientów, którzy właśnie postanowili szturmem zdobyć nasz lokal!

„Tylko wariaci są coś warci” – wiecie, że to jedno z tych zdań, które idealnie pasuje do Krainy Czarów? ;) A skoro już jesteśmy przy Alicji, to chyba od razu powinnam się przyznać, że mam do tego świata ogromną słabość.

Organy, wirusy, szczepionki i walka o przetrwanie. Brzmi poważnie? Spokojnie, w „Wirus!” wydawnictwa Muduko nie znajdziemy medycznego podręcznika, lecz pełną złośliwości grę karcianą, w której zdrowy organizm to dopiero początek problemów. Bo kiedy każdy próbuje wygrać, pozostali gracze z przyjemnością zadbają o to, żeby nie było zbyt łatwo. 😉

Śpiesz się powoli! W końcu nie od dziś wiadomo, że ślimaki nie należą do najszybszych stworzeń na świecie. Te niewielkie mięczaki potrafią jednak zaskoczyć, szczególnie gdy postanowią wziąć udział w wyścigu. A co, jeśli tym razem wcale nie chodzi o to, żeby jak najszybciej dotrzeć do mety?

W Dolinie kamyków można znaleźć prawdziwe skarby, ale samo ich zebranie to dopiero początek zabawy. Trzeba jeszcze wiedzieć, które warto zabrać i jak ułożyć je w swojej kolekcji, żeby przyniosły jak najwięcej punktów.

Są takie momenty w życiu rodzica, kiedy patrzy na materiał szkolny dziecka i myśli: „No przecież to jest proste. Jak można tego nie rozumieć?”. A potem próbuje wytłumaczyć ułamki albo procenty..

Gry Karak chyba nie trzeba specjalnie przedstawiać. Podziemia zamku, potwory, skarby i młodzi bohaterowie przemierzający kolejne korytarze zdążyły już zadomowić się na wielu planszowych stołach. Tym razem jednak twórcy postanowili podejść do tego świata trochę inaczej.

Jesień rozgościła się już na dobre. Za oknem kolorowe liście, na polach królują zbiory, a gdzieś pomiędzy nimi stoi strach na wróble, który ma pilnować, żeby wrony nie dobrały się do tego, co jeszcze zostało na polu. I właśnie z takim jesiennym obrazkiem kojarzy mi się Wesoły Strach na wróble. 🍂

Kiedy w 2020 roku na dobre „zadomowił” się u nas COVID-19, nagle gry i filmy o wirusach, epidemiach i ratowaniu świata przed zagładą zyskały zupełnie nowy kontekst. To, co wcześniej brzmiało jak coś rodem z filmu,  stało się częścią naszej codzienności.

Sierpień to chyba jeden z tych miesięcy, kiedy częściej niż zwykle zadzieramy głowę do góry. Ciepłe wieczory, ogniska i nocne niebo zachęcają, żeby na chwilę odłożyć telefon i po prostu popatrzeć w gwiazdy.

Są na świecie rzeczy,które mimo upływu milionów lat wciąż pozostają tajemnicą. Dla mnie jedną z nich są dinozaury. Im więcej o nich wiemy, tym bardziej uświadamiamy sobie, jak wiele pytań nadal pozostaje bez odpowiedzi. Może właśnie dlatego od lat tak bardzo mnie fascynują.

Kiedy usłyszałam, że Biały Zamek doczeka się wersji dwuosobowej, byłam bardzo ciekawa efektu. Podstawowa gra od razu zdobyła moje uznanie i do dziś jest jednym z tytułów, do których wracam z ogromną przyjemnością.

W grze Niepożądani Goście wcielamy się w detektywów, którzy trafiają do posiadłości Woodruffa Waltona. Bogaty i niezbyt sympatyczny gospodarz został znaleziony martwy w swoim gabinecie. Podejrzanych jest kilku, motywów nie brakuje, a lista możliwych narzędzi zbrodni jest całkiem długa.

Na niektóre gry czekamy z niecierpliwością od momentu pierwszej zapowiedzi. Inne przez lata gdzieś przewijają się przed oczami, co jakiś czas wpadają do koszyka… a potem znowu z niego znikają.

Nie ukrywam, że uwielbiam gry dwuosobowe. To właśnie przy takim składzie najczęściej siadam do planszówek i zdecydowanie najbardziej cenię sobie tytuły, które potrafią stworzyć napięcie od pierwszej do ostatniej tury. Splendor od wielu lat cieszy się ogromną popularnością ,nic więc dziwnego, że pojawienie się wersji przeznaczonej wyłącznie dla dwóch osób wzbudziło spore zainteresowanie.

Nie będę udawać, że wybór Splendor Marvel był u nas wynikiem wielogodzinnych analiz mechaniki, porównywania wersji i czytania dziesiątek opinii. Prawda jest znacznie prostsza - mamy słabość do Marvela. 

Planety nieustannie krążą po swoich orbitach. Czasem wystarczy niewielki ruch, żeby całkowicie zmienić układ sił. W Orbicie właśnie na tym opiera się cała rozgrywka – obserwujemy ruch planet, staramy się przewidzieć, co wydarzy się za chwilę, i szukamy najlepszego momentu na wykonanie swojego ruchu.

Lubię książki. Tak po prostu. Takie, przy których mogę usiąść i  przeczytać od pierwszej do ostatniej strony, poznając całą historię dokładnie tak, jak zaplanował ją autor. A potem pojawiają się książki paragrafowe i cały ten porządek przestaje istnieć.