Sierpień to chyba jeden z tych miesięcy, kiedy częściej niż zwykle zadzieramy głowę do góry. Ciepłe wieczory, ogniska i nocne niebo zachęcają, żeby na chwilę odłożyć telefon i po prostu popatrzeć w gwiazdy.

Są na świecie rzeczy,które mimo upływu milionów lat wciąż pozostają tajemnicą. Dla mnie jedną z nich są dinozaury. Im więcej o nich wiemy, tym bardziej uświadamiamy sobie, jak wiele pytań nadal pozostaje bez odpowiedzi. Może właśnie dlatego od lat tak bardzo mnie fascynują.

Kiedy usłyszałam, że Biały Zamek doczeka się wersji dwuosobowej, byłam bardzo ciekawa efektu. Podstawowa gra od razu zdobyła moje uznanie i do dziś jest jednym z tytułów, do których wracam z ogromną przyjemnością.

W grze Niepożądani Goście wcielamy się w detektywów, którzy trafiają do posiadłości Woodruffa Waltona. Bogaty i niezbyt sympatyczny gospodarz został znaleziony martwy w swoim gabinecie. Podejrzanych jest kilku, motywów nie brakuje, a lista możliwych narzędzi zbrodni jest całkiem długa.

Na niektóre gry czekamy z niecierpliwością od momentu pierwszej zapowiedzi. Inne przez lata gdzieś przewijają się przed oczami, co jakiś czas wpadają do koszyka… a potem znowu z niego znikają.

Nie ukrywam, że uwielbiam gry dwuosobowe. To właśnie przy takim składzie najczęściej siadam do planszówek i zdecydowanie najbardziej cenię sobie tytuły, które potrafią stworzyć napięcie od pierwszej do ostatniej tury. Splendor od wielu lat cieszy się ogromną popularnością ,nic więc dziwnego, że pojawienie się wersji przeznaczonej wyłącznie dla dwóch osób wzbudziło spore zainteresowanie.

Nie będę udawać, że wybór Splendor Marvel był u nas wynikiem wielogodzinnych analiz mechaniki, porównywania wersji i czytania dziesiątek opinii. Prawda jest znacznie prostsza - mamy słabość do Marvela. 

Planety nieustannie krążą po swoich orbitach. Czasem wystarczy niewielki ruch, żeby całkowicie zmienić układ sił. W Orbicie właśnie na tym opiera się cała rozgrywka – obserwujemy ruch planet, staramy się przewidzieć, co wydarzy się za chwilę, i szukamy najlepszego momentu na wykonanie swojego ruchu.

Lubię książki. Tak po prostu. Takie, przy których mogę usiąść i  przeczytać od pierwszej do ostatniej strony, poznając całą historię dokładnie tak, jak zaplanował ją autor. A potem pojawiają się książki paragrafowe i cały ten porządek przestaje istnieć. 

Kiedy słyszę określenie „gra 4X”, od razu myślę o ogromnych kosmicznych imperiach, rozbudowanych drzewkach technologii i partiach, które potrafią zająć cały dzień. Dlatego, gdy pierwszy raz usłyszałam o Marszu Mrówek, byłam mocno zaskoczona. Bo jak to? Gra 4X o mrówkach?

Nie od razu chciałam zagrać w Na skrzydłach. Przez długi czas oglądałam filmiki, czytałam recenzje i próbowałam zrozumieć cały zachwyt wokół tej gry. Niby wszystko wyglądało dobrze. Piękne wydanie, mnóstwo pochwał, ciekawa mechanika…

Kto ukradł cenny eksponat z muzeum? Czy złodziej nadal ukrywa się wśród podejrzanych, działał z wspólnikami, a może zdążył uciec, zanim zamknięto wyjścia?

Nie wiem, jak twórcom Zamku Kombo udało się zmieścić tyle kombinowania w tak małym pudełku. Bo to niepozorne pudełko wraz z prostymi zasadami i krótkim czasem rozgrywk pokazuje, że rozmiar pudełka nie zawsze idzie w parze z głębią rozgrywki.

Niektóre gry zachwycają już samym tematem. Inne przyciągają uwagę nietypową mechaniką albo efektownymi komponentami. Liście są pod tym względem bardzo skromne. Ot, niewielka karcianka o... liściach.

Czy zdarzyło Wam się kiedyś kupić grę, nie spodziewając się po niej zbyt wiele... a później zastanawiać się, dlaczego prawie nikt o niej nie mówi? Ja właśnie tak miałam z All In: Wizjonerzy.

Kiedy słyszę o grze, której motywem przewodnim są gangi i walka o wpływy w mieście, od razu wyobrażam sobie blef, podstępy i ciągłe przechytrzanie przeciwnika. Liczyłam na sporą dawkę kombinowania i strategicznych decyzji. Syndykat Zbrodni okazał się jednak znacznie prostszy, niż początkowo przypuszczałam.

Świat Prapuszczy zdążył już na dobre zadomowić się na naszych stołach. Spór o Bór, Sojusz na Już, Bale i Skandale czy Trakty i Kontrakty pokazały, że antropomorficzne zwierzęta potrafią być bohaterami naprawdę udanych gier rodzinnych. Tym razem stawka jest jednak znacznie wyższa niż zdobywanie wpływów czy realizowanie kontraktów.

Paragrafówki od lat pozwalają czytelnikom wpływać na przebieg historii i samodzielnie decydować o losach bohaterów. Opowieści z Prapuszczy: Królik, Niedźwiedź i stara tama to propozycja skierowana przede wszystkim do młodszych odbiorców, którzy dopiero rozpoczynają swoją przygodę z tego typu książkami.