Biały Zamek

Czasami trafia się gra, o której po pierwszej partii nie można przestać myśleć. Człowiek analizuje błędy, wymyśla nowe strategie i planuje rewanż jeszcze zanim schowa pudełko na półkę...

Niepozorne pudełko, minimalistyczna oprawa i zaledwie kilka rund rozgrywki. A mimo to Biały Zamek potrafi wciągnąć bardziej niż wiele dużych, rozbudowanych eurogier - bo właśnie czasami największe planszówkowe perełki trafiają się tam, gdzie najmniej się ich spodziewamy. Biały Zamek nie wygląda jak wielki hit — ale wystarczy jedna partia, żeby zrozumieć, dlaczego tak wielu graczy oszalało na punkcie tej gry. To strategiczna układanka, która daje ogrom satysfakcji i sprawia, że po zakończeniu rozgrywki od razu chce się spróbować jeszcze raz bo po rozegraniu partii okazuje się, że pod tą oszczędną formą kryje się bardzo dobry projekt, super pomysł z prostymi do ogarnięcia zasadami.

Rozgrywka toczy się wokół japońskiego zamku Himeji. Klimat istnieje głównie wizualnie — w ilustracjach, kolorach, symbolice. W trakcie gry szybko przestajesz myśleć o dworze czy Japonii, a zaczynasz widzieć system zależności, który trzeba opanować.

Najbardziej charakterystyczne jest to, jak niewiele masz czasu. Dziewięć tur — i koniec. Brzmi prosto, ale w praktyce wcale takie nie jest - tu każdy ruch musi coś "odpalać". Największa frajda pojawia się wtedy, gdy jeden ruch uruchamia całą serię fajnych combo'sów — i nagle z pozornie małej akcji robi się konkretna wartość - im lepiej to zaplanujesz, tym większa satysfakcja.

I tu pojawia się sedno tej gry — nie chodzi o pojedyncze akcje, tylko o ich powiązania.

Nie ma tu bezpośrednich konfliktów czy dramatycznych zwrotów akcji. Zamiast tego jest subtelna rywalizacja o dostęp do akcji, o to, kto pierwszy wykorzysta daną okazję. To bardziej gra o byciu o krok przed innymi.

Jakość komponentów

Już podczas pierwszego rozkładania gry miałam poczucie, że obcuję z produktem dopracowanym w każdym szczególe.

Bardzo podoba mi się oprawa graficzna. Ilustracje są eleganckie, utrzymane w japońskim klimacie i doskonale pasują do tematyki gry. Już przy pierwszym rozłożeniu zwróciłam uwagę na piękną planszę przedstawiającą okolice zamku Himeji. Plansza główna została wykonana z grubego kartonu i podobało mi się, że mimo dużej liczby pól akcji i ikon wszystko pozostaje czytelne.

Po kilku partiach szczególnie doceniłem drewniane znaczniki przedstawiające członków klanu. Każdy rodzaj ma inny kształt, dzięki czemu od razu wiadomo, czy mamy do czynienia z ogrodnikiem, wojownikiem czy dworzaninem. To drobny detal, ale bardzo ułatwia grę i sprawia, że całość prezentuje się znacznie lepiej niż zwykłe drewniane kosteczki.

Szczególnie przypadły mi do gustu mosty, na których układane są kości. To dość prosty element, ale sprawia, że plansza wygląda ciekawiej i wyróżnia się na tle wielu innych eurogier. Mam wrażenie, że dzięki takim detalom gra zyskuje własny charakter.

Karty są dobrej jakości, a ich ikonografia po kilku rozgrywkach staje się intuicyjna. Na początku musiałam czasem zerkać do instrukcji, ale z każdą kolejną partią coraz lepiej odczytywałam symbole. To dla mnie znak, że projekt graficzny został dobrze przemyślany.

Największym atutem komponentów jest jednak ich spójność. Mam wrażenie, że każdy element został zaprojektowany z myślą o tym, aby wspierać rozgrywkę, a nie tylko ładnie wygląd. Widać, że wydawca zadbał zarówno o estetykę, jak i trwałość komponentów, dzięki czemu gra sprawia wrażenie produktu premium mimo stosunkowo niewielkiego pudełka.

Na czym polega gra?

Najprościej mówiąc — „Biały Zamek” polega na wykorzystywaniu kości do wykonywania akcji i budowaniu z nich sprytnych kombinacji, żeby zdobyć jak najwięcej punktów. Niektóre typy akcji dają zasoby inne ich od Ciebie wymagają .Gracze w swojej turze wybierają jedną z kości w 3 kolorach i umieszczają je na planszy, żeby wykonywać akcje. Ilość oczek na kości ma znaczenie:

jeśli kość jest wyższa niż wartość pola → dostajemy monety z nadwyżki ,
jeśli jest niższa → musimy dopłacić różnicę.

Kolor kości też jest ważny, ponieważ pola akcji na planszy akceptują tylko określone ( rozłożone losowo ) kolory. Może się zdarzyć, że kolor kości pasuje do dwóch akcji naraz - wtedy możemy wykonać obie, w dowolnej kolejności.

Więc tak w skrócie - w każdej turze:

bierzesz jedną kość z dostępnych na planszy mostów
umieszczasz ją w wybranym miejscu
wykonujesz przypisaną do tego akcję

Ale żeby wykonać daną akcje potrzebujemy zasobów. W trakcie gry zdobywamy:

złoto,
pieczęcie Daimyo,
żelazo, żywność i perły.

Wszystko zaznaczamy na planszetce gracza w wybranym przez nas kolorze. Na planszetce znajdują się też nasi "pracownicy" a dokładnie :

dworzanie,
ogrodnicy,
wojownicy.

Każda z tych postaci działa w inny sposób oraz w innym miejscu planszy:

Ogrodnicy trafiają do ogrodów za koszt żywności i dają bonusy podczas gry oraz na końcu rundy pierwszej oraz drugiej ( o ile na danym moście pozostały jeszcze jakieś niewykorzystane kości )
Wojowników szkolimy za żelazo, umieszczając ich na jednym z trzech dostępnych pól treningowych - im lepiej punktowane pole tym droższe.
Dworzanie wspinają się po poziomach zamku — im wyżej dotrą, tym więcej punktów i korzyści przyniosą. Do awansu potrzebne są perły oraz monety

Cała gra opiera się na dobrym zarządzaniu zasobami i planowaniu kolejności akcji, żeby tworzyć jak najlepsze combosy. To gra o tym, żeby z bardzo ograniczonej liczby ruchów wycisnąć maksimum poprzez sprytne łączenie akcji.

Zalety:

Największym plusem jest kombinowanie

Gra jest dość szybka nawet przy największej możliwej liczbie graczy (4). 9 tur to naprawdę mało więc nie ma tu też miejsca na przypadkowe decyzję.

Jest tu sporo kart, różne układy startowe co daje dużą regrywalność.

Gra jest ładnie wykonana , spójna , nie męczy oka.

Wady:

Z racji małej ilości tur może pojawiać się frustracja, często mamy wrażenie , że dopiero zaczęliśmy się rozkręcać a gra się już skończyła. Jak widać szybkość tej gry jest jest zaletą i wadą ;)

Nie ma tu mowy o jakiejś większej interakcji między graczami, kazdy robi swoje - kontakt jest głównie poprzez podbieranie akcji, co czasem i tak jest wystarczające denerwujące.

Mimo to "Biały Zamek" nie jest tytułem dla każdego. Osoby szukające lekkiej, rodzinnej rozgrywki mogą odbić się od poziomu kombinowania. Gra wymaga skupienia i lubi karać za nieefektywne ruchy.

Pierwsza partia bywa też dość przytłaczająca. Liczba ikon i zależności może na początku powodować chaos. Na szczęście po jednej lub dwóch rozgrywkach wszystko zaczyna działać niezwykle płynnie.

Dla kogo jest ta gra?

Biały Zamek napewno przypadnie do gustu osobom które

lubią kombinować i planować
lubią eurogry
liczą w grach na wyzwania
cenią krótkie, intensywne partie

Jeśli szukasz luzu i zabawy, liczysz na wielki klimat i historię , lubisz wchodzic w jakąkolwiek interakcje z pozostałymi graczami nie jest to raczej gra dla Ciebie - tego po prostu tu nie znajdziesz.

Wrażenia z rozgrywki

Po kilku partiach mogę powiedzieć, że Biały Zamek zrobił na mnie duże i dobre wrażenie. Na początku wydawało mi się, że to kolejna niewielka eurogra z prostą mechaniką kości, ale już po pierwszej rozgrywce okazało się, że kryje się tutaj znacznie więcej możliwości, niż początkowo przypuszczałam.

Najbardziej podoba mi się to, że każda tura ma ogromne znaczenie. Jak już wspominałam - do dyspozycji mamy zaledwie dziewięć ruchów w całej grze, dlatego praktycznie każda decyzja wpływa na końcowy wynik. Bardzo lubię momenty, kiedy jeden ruch uruchamia całą serię kolejnych efektów. Zdobywam nowy zasób, dzięki niemu mogę przesunąć postać, co z kolei daje dodatkowy bonus i otwiera następną możliwość punktowania. Takie małe kombinacje sprawiają, że każda dobrze zaplanowana tura daje ogromną satysfakcję. Niemal po każdej partii widziałam nowe możliwości i miałam ochotę natychmiast zagrać ponownie, żeby sprawdzić inny sposób punktowania. Rzadko zdarza mi się, żebym po zakończeniu gry od razu zastanawiała się, co zrobiłabym inaczej następnym razem. Jednocześnie jest to gra wymagająca. Kilka razy popełniłam błąd już na początku partii i odczuwałam jego skutki aż do końca rozgrywki. Z jednej strony bywa to frustrujące, ale z drugiej sprawia, że jeśli uda nam się zwycieżyc odczywamy jeszcze większą satysfakcję.

Po rozegraniu wielu już partii mogę powiedzieć, że Biały Zamek to dla mnie tytuł, który idealnie łączy krótki czas rozgrywki z dużą głębią strategiczną. Każda partia mija bardzo szybko, ale jednocześnie pozostawia poczucie dobrze wykorzystanego czasu i chęć natychmiastowego rozegrania rewanżu.

Ocena końcowa:

Biały Zamek to gra, która bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Mimo niewielkiego pudełka oferuje sporą głębię strategiczną i zmusza do przemyślanego planowania każdego ruchu. Bardzo podoba mi się połączenie prostych zasad z wieloma możliwościami zdobywania punktów oraz satysfakcja płynąca z tworzenia własnych kombinacji akcji.

To tytuł, do którego chętnie będę wracała, szczególnie w gronie osób lubiących wymagające eurogry.

Jeśli lubisz pomóżdżyć przy graniu to możliwe, że tą grę pokochasz, jeśli jednak wolisz siąść i po prostu spokojnie grać raczej więcej na Twoim stole nie zagości.

Moja ocena: 9/10 - Mała gra, wielkie decyzje i zdecydowanie jedna z ciekawszych strategicznych planszówek ostatnich lat.

Autor- Isra C. (Isra Cendrero) oraz Shei S. (Shei Santos)

Wydawnictwo - Portal Games

Czas gry - 80 minut

Liczba graczy 1-4

Od 12 lat