Są takie gry, które potrafią przenieść człowieka w czasie.
Wystarczy przypadkowe skojarzenie, znajomy obrazek albo melodia, żeby nagle przypomnieć sobie popołudnia sprzed lat. U mnie wystarczyła reklama jakiegoś parku rozrywki. Oglądałam ją zupełnie zwyczajnie, kiedy nagle przypomniałam sobie, jak jako dziecko potrafiłam godzinami (o zgrozo!) siedzieć przed komputerem i budować własne wesołe miasteczko. Tak, chodzi o RollerCoaster Tycoon!
Nie wiem, co dokładnie mnie tknęło, ale pomyślałam, że chętnie znów uruchomię tę grę. Gdzieś we wnętrzu obudziło się moje dawne dziecięce ja, które znów mogło planować atrakcje, rozstawiać kolejki i decydować o tym, jak będzie wyglądał wymarzony park rozrywki.
I musze stwierdzić, że po tylu latach nadal jest w tym coś wyjątkowego.
Wesołe miasteczko z czasów, gdy piksele miały się świetnie
Pierwszy RollerCoaster Tycoon pojawił się w 1999 roku. Tak, w 1999! To oznacza, że kiedy dziś odpalam tę grę, wracam do tytułu, który ma już 27 lat. Dla jednych to kawał historii, dla innych pewnie prehistoria gamingu. ;)
Za grą stał Chris Sawyer, który odpowiadał zarówno za jej projekt, jak i programowanie. Naszym zadaniem było budowanie i prowadzenie parku rozrywki, ale w praktyce szybko okazywało się, że postawienie kilku kolejek to dopiero początek zabawy.
Trzeba było zadbać o odwiedzających, ceny biletów, jedzenie, napoje i całą infrastrukturę. Goście mieli swoje potrzeby, upodobania i humory, a ich myśli potrafiły podpowiedzieć, co w naszym parku działało, a co wymagało poprawy. Samo wybudowanie najbardziej szalonej kolejki nie gwarantowało więc sukcesu. Park musiał jeszcze jakoś funkcjonować!
A kolejki? To właśnie one były jedną z największych atrakcji samej gry. Można było wybierać gotowe konstrukcje albo projektować własne trasy, kombinując z zakrętami, spadkami i pętlami. Niby zarządzamy parkiem, a chwilę później potrafimy spędzić mnóstwo czasu na dopracowywaniu jednej atrakcji. Bo przecież skoro można zbudować kolejkę, to dlaczego nie taką, która przyprawi gości o zawrót głowy?
A gdyby tego wszystkiego było mało, trzeba było jeszcze zadbać o odpowiednią ekipę! Przydawali się wykwalifikowani mechanicy, bo atrakcje potrafiły się psuć, i pracownicy porządkowi, którzy pilnowali czystości alejek. Szczególnie że po bardziej ekstremalnych przejażdżkach goście nie zawsze zostawiali po sobie idealny porządek… 😉 Trzeba było więc nie tylko wymyślać coraz bardziej szalone kolejki, ale też dbać o to, żeby park nie zamienił się w kompletny chaos. Bo co z tego, że zbudujemy fantastyczną atrakcję, skoro za chwilę się zepsuje, a alejka obok będzie wymagała pilnego sprzątania?
Gra oferowała też scenariusze z konkretnymi celami do osiągnięcia. Nie zawsze mogliśmy po prostu bez końca rozbudowywać park według własnego widzimisię. Czasem trzeba było sprostać określonym wymaganiom, pilnować finansów i udowodnić, że potrafimy stworzyć dobrze prosperujący biznes. A kiedy podstawowa wersja przestała wystarczać, pojawiły się dodatki, które przyniosły kolejne atrakcje i wyzwania.
I właśnie to było w tej grze tak fajne. Łączyła budowanie, kombinowanie, zarządzanie i odrobinę kreatywnego szaleństwa. Nie potrzebowała realistycznej grafiki ani filmowych przerywników. Wystarczył mały, kolorowy park, kilka kolejek i myśl, że można przecież jeszcze coś dobudować.
Kiedy pomyślę, jak przez ten czas zmieniły się gry komputerowe, trudno nie zauważyć przepaści technologicznej. Dzisiejsze produkcje potrafią wyglądać jak filmy. Zachwycają szczegółami, animacjami i realistycznymi światami. Tymczasem RollerCoaster Tycoon wygląda dokładnie tak, jak go zapamiętałam. I co najważniejsze — zupełnie mi to nie przeszkadza.
Nie wróciłam do niego po to, żeby sprawdzać jakość grafiki czy porównywać go z najnowszymi produkcjami. Wróciłam, bo pamiętałam, ile przyjemności dawało mi budowanie własnego parku. A kiedy ponownie usiadłam przed ekranem, szybko przypomniałam sobie, na czym polegał cały urok tej zabawy.
Niektóre gry po prostu zostają z nami na dłużej
Miałam tylko na chwilę wrócić do gry z dzieciństwa, a skończyło się na tym, że znów buduję własne wesołe miasteczko. Tym razem jednak nie tylko dla siebie, bo obok pojawiły się córki, które również chciały spróbować swoich sił. Na co dzień zdecydowanie bliżej mi do planszówek. Lubię czas spędzany przy stole, wspólne rozgrywki i emocje, które pojawiają się podczas gry. To właśnie o takich przygodach najczęściej czytacie na Rozgrywka.org.
Ale przecież wszystko jest dla ludzi! Nie zamierzam udawać, że każda wolna chwila musi być spędzona przy planszy albo że gry komputerowe nie mają nic ciekawego do zaoferowania. Ważne, żeby znaleźć równowagę i nie zapominać o innych sposobach spędzania czasu. Są dni, kiedy wybieramy planszówkę. Innym razem robimy coś zupełnie innego. A czasami można usiąść przed komputerem i wspólnie zbudować wirtualne wesołe miasteczko.
I to też jest w porządku.
I tak RollerCoaster Tycoon, po 27 latach od premiery, nadal potrafi wciągnąć. Bez filmowej grafiki, bez fajerwerków i bez udawania, że jest czymś więcej, niż jest. Daje po prostu mnóstwo frajdy z budowania, planowania i tworzenia własnego kawałka rozrywkowego świata. I chyba właśnie przypomniałam sobie, dlaczego kiedyś tak bardzo lubiłam te zwykłe, proste gry komputerowe.
Dodaj komentarz
Komentarze