Park marzeń

W świecie współczesnych planszówek nietrudno znaleźć gry o budowaniu miast, farm czy zoo. Znacznie trudniej znaleźć tytuł, który zmusza graczy do ciągłej rozmowy, targowania się i zawierania nieformalnych sojuszy. I choć temat sugeruje, że "Park marzeń" będzie  lekką grę ekonomiczną, już po kilku minutach okazuje się, że nie budujemy tutaj parku. Budujemy relacje. A czasem również małe spiski.

"Park marzeń" niestety nie wylądował u nas na półce z napisem „musimy zagrać w to jeszcze raz i koniecznie zaraz",  po kilku rozgrywkach zawsze zostawiał nas z myślą: „było całkiem okej, ale chyba nie będziemy wracać do tego zbyt często".
Nie oznacza to, że jest złą grą. Wręcz przeciwnie – bardzo łatwo dostrzec, dlaczego ma swoich fanów. Problem polega na tym, że to tytuł oparty niemal wyłącznie na negocjacjach, a sama mechanika poza nimi okazała się dla nas zaskakująco skromna.

Wykonanie

Pod względem produkcyjnym trudno mieć większe zastrzeżenia. Gra prezentuje się bardzo atrakcyjnie na stole. Kolorowe wyspy, atrakcyjne ilustracje i grube tekturowe elementy od razu przyciągają uwagę. Jakość wykonania nie budzi większych zastrzeżeń. Kafelki są solidne, plansza czytelna, a grafiki utrzymane w lekkim, bajkowym klimacie, który dobrze współgra z tematyką parku rozrywki.

Mam jednak mieszane uczucia wobec samej oprawy graficznej. O ile na początku wszystko wygląda bardzo efektownie, o tyle pod koniec partii plansza potrafi zrobić się nieco przeładowana. Duża liczba kolorów, atrakcji i połączeń między nimi sprawia, że czasem trzeba poświęcić chwilę, by  ocenić sytuację przy stole.

Paradoksalnie właśnie komponenty były elementem, który spodobał nam się bardziej niż sama rozgrywka. Gdybym oceniał wyłącznie wykonanie, Park Marzeń otrzymałby ocenę wyższą niż za wrażenia z gry.

Witajcie w miejscu, gdzie wszystko jest na sprzedaż - czyli o co tu właściwie chodzi? 

Mechanicznie Park Marzeń jest bardzo prosty. Gracze otrzymują działki i atrakcje, które umieszczają na wspólnej planszy. Im większe kompleksy danego rodzaju uda się stworzyć, tym większe przynoszą dochody. Problem w tym, że niemal nigdy nie dostajemy dokładnie tego, czego potrzebujemy.

Właśnie dlatego centralnym elementem rozgrywki są negocjacje. Można wymieniać działki, atrakcje, pieniądze, a często także składać mniej lub bardziej wiarygodne obietnice. Każda runda zamienia się w giełdę interesów, podczas której gracze próbują przekonać innych, że proponowana wymiana jest korzystna dla obu stron. A przynajmniej wygląda na korzystną.

Tutaj praktycznie nie ma tury, podczas której nie patrzysz na plansze przeciwników. Cały czas analizujesz, kto czego potrzebuje, kto jest pod ścianą i kto może zapłacić najwięcej za konkretny kafelek.

Ale czy to naprawdę wygląda na budowanie parku?

Temat budowy parku rozrywki prezentuje się bardzo atrakcyjnie.  Szkoda tylko, że po kilku turach praktycznie przestaliśmy zwracać uwagę na temat.
W rzeczywistości "Park Marzeń" jest przede wszystkim grą o handlowaniu elementami i szukaniu korzystnych wymian. Samo rozwijanie parku stanowi bardziej efekt tych negocjacji niż główny cel rozgrywki.
I tutaj pojawia się pierwszy problem.
Jeżeli negocjacje nie są Waszym ulubionym elementem planszówek, "Park Marzeń" ma niewiele do zaoferowania ponad nie. Bo tu rozmawiać trzeba - ciągle.
Przez większość partii gracze próbują przekonać się nawzajem do różnych transakcji.
Dla wielu osób będzie to największa zaleta gry.
Dla nas po kilku partiach okazało się to nieco męczące.
Nie dlatego, że negocjacje są źle zaprojektowane. Po prostu mieliśmy wrażenie, że cała rozgrywka kręci się wokół jednego pomysłu i z czasem zaczyna się powtarzać. Ktoś czegoś potrzebuje. Ktoś czegoś nie chce oddać. Ktoś próbuje ugrać kilka monet więcej.
I tak przez kolejne rundy.

Gdzie jest ta głębia?
Największym rozczarowaniem okazał się dla nas brak poczucia rozwoju.
Lubię gry ekonomiczne, w których z każdą rundą dzieje się coraz więcej, a nasze decyzje zaczynają tworzyć większy plan.
Tutaj tego nie odczułam.
Owszem, park staje się większy, dochody rosną, ale cały czas miałam wrażenie, że wykonuję te same czynności od początku do końca partii.
Przez to rozgrywka nie budowała napięcia tak skutecznie, jak oczekiwałam.

Co działa dobrze?
Żeby nie było – "Park Marzeń" ma też kilka mocnych stron.
Zasady są bardzo proste.
Partie przebiegają sprawnie.
Gra dobrze wygląda na stole.
Nowi gracze szybko łapią, o co chodzi.

Po prostu nam zabrakło czegoś, co sprawiłoby, że chcielibyśmy wracać do niej regularnie.

Ocena końcowa 
Po kilku rodzinnych partiach zostałam z poczuciem, że "Park Marzeń" jest poprawną grą negocjacyjną, ale nie tak angażującą, jak sugerowały recenzje i opinie fanów.
Rozumiem, dlaczego wielu graczom bardzo się podoba. Jeśli ktoś uwielbia negocjacje, prawdopodobnie znajdzie tu mnóstwo frajdy.
My jednak oczekiwaliśmy czegoś więcej niż ciągłego handlowania kafelkami - ale w zasadzie to na tym ta gra polega.
Ocena dzieci 8.5/10 - starszej córce w przeciwieństwie do nas "Park marzeń" przypadł do gustu. Najfajniejsze było dla niej budowanie własnego parku i patrzenie, jak z każdą rundą robi się coraz większy. Podobało się jej też wymienianie działek i atrakcji - lubiła to, że cały czas można było rozmawiać z innymi graczami i próbować przekonać ich do swoich pomysłów. Nie jest to jej ulubiona gra po którą często sięga ale parę razy miała okazję pograć w gronie koleżanek i bawiły się naprawdę dobrze.

Moja Ocena: 6/10 - Park Marzeń to gra, którą bardziej doceniłam niż polubiłam. Nie żałuję poznania tego tytułu, ale też nie jest to gra, którą będę proponowała na rodzinnych spotkaniach.

Po kilku  rozegranych partiach Park Marzeń trafił do bardzo specyficznej kategorii w naszej kolekcji. Nie na półkę „do sprzedaży”, ale też nie na półkę „zagrajmy w to natychmiast”. Zamieszkał gdzieś pomiędzy nimi – wśród gier, które mamy, szanujemy, ale z jakiegoś powodu niemal nigdy nie wybieramy na wieczór planszówkowy.

Autor: Karsten Hartwig

👥 3–5 graczy

🎂 8+

⏱️ 45 minut

🏢 Wydawca:  Rebel