Kto ukradł cenny eksponat z muzeum? Czy złodziej nadal ukrywa się wśród podejrzanych, działał z wspólnikami, a może zdążył uciec, zanim zamknięto wyjścia?
Brzmi jak początek poważnego śledztwa, prawda? Tymczasem Śledztwo w muzeum okazało się u nas jedną z najprostszych gier detektywistycznych, jakie ostatnio trafiły na stół. I wcale nie piszę tego jako zarzutu.
Do pierwszej partii usiadłam z 10-latką i niespełna 6-latką. Zasady? Załapane właściwie od razu. Młodsza córka już po chwili stwierdziła, że trochę przypomina jej to Zgadnij kto to? – i przyznam, że coś w tym skojarzeniu jest. 😄
Miałyśmy rozegrać jedną partię na próbę. Skończyło się na pięciu pod rząd.
Wykonanie i komponenty
Śledztwo w muzeum zostało wydane solidnie i bardzo przyjemnie dla oka. W pudełku znajdziemy kafelki podejrzanych, karty poszlak, żetony śledztwa i detektywów, notesy śledcze – czyli wszystko, czego potrzeba, by od razu rozpocząć własne dochodzenie.
Kafelki i żetony są solidne, instrukcja czytelna, a całość dobrze sprawdza się podczas rodzinnej rozgrywki. Szczególnie podobają mi się notesy śledcze – prosty dodatek, ale dzieciom pozwala jeszcze bardziej wejść w rolę detektywów i na bieżąco skreślać kolejnych niewinnych podejrzanych.
Ilustracje są kolorowe, lekkie i utrzymane w sympatycznym, nieco humorystycznym stylu. Nie zrobiły na mnie efektu „wow”, ale są miłe dla oka i dobrze pasują do charakteru gry. Młodszą córkę niektóre postacie nawet rozśmieszyły, więc zdecydowanie mają w sobie coś, co może trafić do dzieci.
Na czym polega rozgrywka?
W muzeum doszło do kradzieży, a sprawca może ukrywać się wśród 16 podejrzanych. Równie dobrze może się jednak okazać, że złodziei było kilku albo że winny zdążył uciec, zanim rozpoczęliśmy śledztwo. Naszym zadaniem jest więc przyglądać się kolejnym wskazówkom, eliminować niewinne osoby i typować tych, którzy naszym zdaniem mają coś na sumieniu.
Każdą partię rozpoczynamy z całą galerią podejrzanych. Jest kolorowo, trochę zabawnie i – przynajmniej na początku – właściwie każdy może być winny. Z każdą kolejną rundą odkrywamy jednak nowe informacje. Badamy wybraną kartę wskazówki, zaznaczamy zdobyte informacje w notesie i stopniowo skreślamy osoby, które nie pasują do poznanych kryteriów. Krąg podejrzanych zaczyna się więc powoli zawężać.
Po zdobyciu wskazówki przychodzi czas na typowanie. Umieszczamy swój zakryty żeton przy osobie, którą aktualnie podejrzewamy. Jeśli natomiast wydaje nam się, że złodziej zdążył opuścić muzeum, możemy obstawić że uciekł i zaznaczyć naszym żetonem kafelek wyjścia. I właśnie tutaj pojawia się odrobina niepewności – szczególnie na początku nie znamy jeszcze wystarczającej liczby faktów, więc część decyzji podejmujemy trochę na wyczucie.
Nie wszystkie informacje są też równie łatwo dostępne. Jeśli interesująca nas wskazówka została już sprawdzona przez innego gracza, dostęp do niej może wymagać wykorzystania odpowiednio mocnego - wyższego żetonu. A ponieważ te same żetony służą nam również do typowania podejrzanych, czasem trzeba zdecydować, czy bardziej zależy nam na zdobyciu informacji, czy na mocniejszym obstawieniu swojego typu.
Z rundy na rundę podejrzanych ubywa, nasze notatki zaczynają nabierać sensu, a wcześniejsze strzały możemy zastępować coraz bardziej świadomymi decyzjami. Po zakończeniu śledztwa wszystkie informacje wychodzą na jaw i dopiero wtedy okazuje się, kto naprawdę stał za kradzieżą. Punkty zdobywamy za trafne typowania, a zwycięża osoba, która najlepiej wykorzystała swoje żetony i najskuteczniej wskazała winnych.
Wrażenia z rozgrywki
Śledztwo w muzeum nie jest grą, która zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Nie znalazłam tu skomplikowanej dedukcji, wielkich zwrotów akcji ani momentów, w których czułam się jak prawdziwy detektyw. A jednak… pierwszego dnia zagrałyśmy pięć partii pod rząd. I chyba to najlepiej pokazuje, czym ta gra właściwie jest.
Zasady są banalnie proste, a ich wytłumaczenie zajmuje dosłownie chwilę. Zarówno 10-latka, jak i niespełna 6-latka załapały wszystko praktycznie od razu. Jak już wspomniałam młodsza córka szybko znalazła nawet skojarzenie z „Zgadnij kto to?” – z każdą kolejną wskazówką liczba podejrzanych się zmniejsza, a my próbujemy wskazać właściwą postać.
Czy nazwałabym to mocno dedukcyjną rozgrywką? Raczej nie. Wiele informacji dostajemy właściwie na tacy( po podejrzeniu wskazówek nie trzeba się mocno głowić co i jak , po prostu wykreślamy to co wskazuje wskazówka), a typowanie podejrzanego – szczególnie na początku – jest w dużej mierze strzałem. Oczywiście z każdą kolejną rundą sytuacja się zmienia, bo karty wskazówek pozwalają eliminować następne postacie i zawężać krąg podejrzanych. Nadal jednak nie miałam poczucia, że prowadzę skomplikowane śledztwo. To raczej lekka zabawa w stopniowe wykluczanie możliwości.
I wiecie co? Wcale mi to nie przeszkadzało. Gra płynie szybko, nie powoduje przestojów, nie frustruje i właściwie od razu można rozpocząć kolejną partię. Dzieci miały dużo frajdy, a ja po prostu dobrze spędziłam z nimi czas.
Nie jest to tytuł, w który chciałabym grać bez końca ani taki, który wyciągnęłabym na stół z myślą o dużym intelektualnym wyzwaniu. Ale jako szybka, prosta i przyjemna gra rodzinna? Sprawdza się naprawdę dobrze. Zwłaszcza że u nas ani razu nie zdarzyło się, żebyśmy ostatecznie nie trafiły na właściwego podejrzanego.
I chyba właśnie za to ją polubiłam. Nic w niej nie męczy, nic nie denerwuje, niczego nie komplikuje na siłę. Siadamy, gramy, dzieci się cieszą, a po kilkunastu minutach słyszę: „jeszcze raz”. Czasami naprawdę nie potrzeba niczego więcej.
Śledztwo w muzeum nie zachwyciło mnie skomplikowaną dedukcją ani nie sprawiło, że poczułam się jak Sherlock Holmes w spódnicy. 😅 Ale to nic dziwnego toż to po prostu gra dla dzieci i to one mają się tam poczuć jak detektywi, nie my - dorośli.
Grs jest banalnie prosta do wytłumaczenia, szybka, płynna i bardzo przystępna dla dzieci. U nas zarówno 10-latka, jak i niespełna 6-latka weszły w rozgrywkę właściwie bez żadnego problemu, a możliwość skreślania podejrzanych i typowania winnego wyraźnie sprawiała im frajdę.
To nie jest tytuł, który zrobił na mnie ogromne wrażenie. Jest za to jedną z tych gier, przy których nic mnie nie drażniło, dzieci świetnie się bawiły, partie mijały błyskawicznie, a po zakończeniu jednej bez problemu rozpoczynałyśmy kolejną.
Ocena dzieci : 8/10.
Moja ocena: 7/10 Bez wielkiego efektu „wow”, bez skomplikowanego śledztwa i bez palenia zwojów mózgowych. Za to z pięcioma partiami rozegranymi pod rząd. I czasem właśnie taki argument mówi o grze więcej niż najdłuższa lista zalet.
Autorzy: Phil Walker-Harding
Wydawnictwo : FoxGames
Liczba graczy: 2 - 4
Czas gry: 20 - 25 minut
Wiek od: 8 lat
Dodaj komentarz
Komentarze