Azul : Letni Pawilon

Po mojej przygodzie z podstawowym Azulem, Witrażami Sintry i Ogrodem Królowej  przyszła pora na Letni Pawilon. Twórcy gry ponownie zabierają nas do Portugalii - gdzie król Manuel I planuje budowę imponującego pawilonu mającego stać się ukoronowaniem jego architektonicznych projektów. To właśnie my będziemy odpowiedzialni za tworzenie jego ozdobnych elementów przy pomocy kolorowych płytek.

Seria Azul zdążyła już pokazać, że nawet bardzo proste zasady mogą kryć zaskakująco dużo możliwości. Dlatego sięgając po Letni Pawilon, byłam ciekawa, czy twórcom udało się ponownie wykorzystać ten sam pomysł w interesujący sposób.

Już od pierwszego spojrzenia widać, że Letni Pawilon należy do rodziny Azul. Kolory, kafelki i charakterystyczny styl są dobrze znane fanom serii, ale jednocześnie gra oferuje nieco bardziej rozbudowaną rozgrywkę. Moim zdaniem jest to odsłona skierowana do osób, które polubiły wcześniejsze części i szukają trochę więcej kombinowania.

Zawartość pudełka

W pudełku znajdziemy kolorowe płytki, plansze graczy, planszę punktacji, woreczek na elementy, znaczniki oraz kartonową wieżę na odrzucone kafelki. Zawartość jest bogata, a wszystkie elementy potrzebne do rozgrywki mają swoje miejsce w pudełku.

Podobnie jak w innych odsłonach serii, główną rolę odgrywają tutaj oczywiście kolorowe płytki, które od razu przyciągają uwagę i budują charakterystyczny klimat Azula.

Komponenty i jakość wykonania

Pod względem wizualnym Letni Pawilon prezentuje się bardzo dobrze. Kolorowe płytki świetnie wyglądają na stole, a gotowe konstrukcje stopniowo tworzone przez graczy robią naprawdę przyjemne wrażenie.

Podobało mi się to, że pomimo większej liczby elementów niż w podstawowym Azulu, całość nadal pozostaje czytelna i wygodna w użytkowaniu. Kolorowe płytki dobrze prezentują się na stole. Ale jeśli miałabym wskazać element, który wizualnie podobał mi się mniej niż w poprzednich odsłonach serii, byłyby to same kolory płytek. To oczywiście kwestia bardzo indywidualna, ale paleta barw wykorzystana w Letnim Pawilonie nie do końca trafiła w mój gust. Niektóre kolory wydawały mi się mniej wyraziste i mniej atrakcyjne niż kafelki znane z podstawowego Azula, Witraży Sintry czy Ogrodu Królowej . Nie wpływa to oczywiście na samą rozgrywkę, ale pod względem estetycznym wcześniejsze części serii zrobiły na mnie lepsze wrażenie.

Niestety mój egzemplarz został kupiony z drugiej ręki i podobnie jak w podstawowym Azulu zauważyłam dość mocno starte nadruki na części kafelków. Trudno mi ocenić, po ilu partiach pojawia się ten problem, ale warto mieć świadomość, że takie ślady zużycia mogą wystąpić.

Na plus mogę zaliczyć materiałowy woreczek, który dobrze spełnia swoją rolę i ułatwia przygotowanie rozgrywki. Lubię, gdy elementy gry są nie tylko estetyczne, ale również praktyczne, a tutaj całość została zaprojektowana całkiem sensownie.

Nie do końca przekonała mnie również kartonowa wieżyczka na odrzucone elementy. Spełnia swoją funkcję, jednak jakościowo odstaje od pozostałych komponentów.

Poza tymi drobnymi uwagami całość stoi na dobrym poziomie i nadal prezentuje się bardzo atrakcyjnie na stole.

Przebieg rozgrywki

Podobnie jak w poprzednich odsłonach serii Azul, podczas rozgrywki dobieramy kolorowe kafelki od dostawców. W swojej turze wybieramy jeden kolor z wybranego warsztatu, a pozostałe płytki trafiają na środek stołu, tworząc wspólną pulę dla wszystkich graczy. Osoba, która jako pierwsza zdecyduje się z niej skorzystać, otrzymuje znacznik pierwszego gracza na kolejną rundę, ale jednocześnie musi pogodzić się z niewielką karą punktową.

Największą nowością jest wprowadzenie zmieniającego się co rundę koloru atutowego, który pełni rolę jokera i może zastępować brakujące kafelki. Rozwiązanie to daje znacznie więcej możliwości planowania i pozwala tworzyć bardziej zaawansowane kombinacje niż w poprzednich częściach serii.

Gdy wszystkie kafelki zostaną zabrane, rozpoczyna się faza budowy pawilonu. Dopiero wtedy wykorzystujemy zgromadzone wcześniej elementy, umieszczając je na własnej planszy. Aby zapełnić poszczególne pola, musimy zgromadzić odpowiednią liczbę kafelków danego koloru, a im lepiej zaplanujemy ich rozmieszczenie, tym więcej punktów zdobędziemy.

Po sześciu rundach następuje końcowe punktowanie, podczas którego nagradzane są ukończone fragmenty pawilonu oraz zrealizowane układy. Zwycięzcą zostaje gracz, który najlepiej wykorzystał dostępne kafelki i zdobył najwięcej punktów.

Moim zdaniem Letni Pawilon oferuje nieco więcej możliwości i swobody niż podstawowy Azul czy Witraże Sintry. Nadal bazuje na dobrze znanych mechanikach serii, ale dzięki nowym rozwiązaniom wymaga więcej planowania i daje większą satysfakcję z budowania własnej strategii.

Wrażenia z rozgrywki

Letni Pawilon bardzo szybko przypadł mi do gustu. Z jednej strony czuć tutaj znajome DNA serii Azul, a z drugiej gra oferuje wystarczająco dużo nowości, by nie sprawiać wrażenia kolejnej kopii poprzednich części.

Moim zdaniem jest to najbardziej wymagająca odsłona spośród poznanych przeze mnie Azulów. Nadal zasady pozostają przystępne, ale podczas rozgrywki trzeba znacznie więcej planować i dokładniej analizować swoje możliwości. Podobało mi się pomysł z kolorem atutowym. Z jednej strony dawał większą elastyczność, a z drugiej otwierał nowe możliwości tworzenia punktujących układów. Kilka razy wydawało mi się, że brakuje mi jednego lub dwóch elementów do realizacji planu, po czym okazywało się, że odpowiednio wykorzystany kolor atutowy pozwala całkowicie zmienić sytuację.

Podobało mi się również to, że gra daje sporą satysfakcję z budowania kolejnych elementów pawilonu. Każda ukończona część planszy przynosiła poczucie dobrze wykonanego planu i zachęcała do dalszego kombinowania.

Jeśli miałabym wskazać jakiś minus związany z samą rozgrywką, byłaby to interakcja. Mam też wrażenie, że Letni Pawilon jest najbardziej „solowym” Azulem spośród tych, w które grałam. Seria Azul nigdy nie słynęła z bardzo bezpośredniej rywalizacji, ale tutaj odczułam jej jeszcze mniej. Oczywiście nadal obserwujemy ruchy przeciwników i czasami możemy podbierać im potrzebne płytki, jednak przez większość czasu skupiałam się głównie na własnej planszy.

Gra bardzo dobrze działa w dwie osoby, choć mam wrażenie, że najwięcej oferuje przy trzech graczach. W takim składzie na stole dzieje się wystarczająco dużo, aby decyzje innych miały znaczenie, ale jednocześnie zachowujemy sporą kontrolę nad przebiegiem rozgrywki.

Letni Pawilon okazał się dla mnie bardzo udanym rozwinięciem serii. Bardziej wymagający od podstawowego Azula i Witraży Sintry, ale nadal zachowujący tę charakterystyczną satysfakcję płynącą z planowania i układania kolejnych elementów.

Ocena końcowa i lekkie porównanie Azuli 

Letni Pawilon okazał się dla mnie bardzo udaną odsłoną serii Azul. Podobało mi się, że twórcy nie ograniczyli się jedynie do zmiany tematu i wyglądu komponentów, ale wprowadzili kilka nowych pomysłów, które sprawiają, że rozgrywka wymaga więcej planowania i daje jeszcze większą satysfakcję z dobrze przemyślanych decyzji.

Po rozegraniu partii w cztery odsłony serii mam wrażenie, że każda z nich oferuje coś nieco innego i trudno wskazać jednego, bezdyskusyjnego zwycięzcę.

Podstawowy Azul to dla mnie najbardziej elegancka i uniwersalna część serii. Zasady są proste, rozgrywka płynna, a liczba decyzji idealnie wyważona. To właśnie tę odsłonę najchętniej poleciłabym osobom rozpoczynającym swoją przygodę z serią - mimo,że ja sama od niej nie zaczęłam 😉

Witraże Sintry najbardziej zachwyciły mnie wykonaniem. Kolorowe tafle szkła wyglądają przepięknie, a odbijające się od nich światło dodaje grze wyjątkowego uroku. Mechanicznie są nieco bardziej rozbudowane od podstawowego Azula, ale nadal pozostają bardzo przystępne.

Letni Pawilon okazał się najbardziej kombinatorski spośród poznanych przeze mnie części. To tutaj najczęściej planowałam kilka ruchów naprzód i szukałam optymalnych rozwiązań. Jednocześnie miałam wrażenie, że jest to odsłona z najmniejszą ilością interakcji, przez co bardziej skupiamy się na własnej planszy niż na przeszkadzaniu przeciwnikom.

Ogród Królowej natomiast jest zdecydowanie najbardziej wymagający. To część, która wymaga największego skupienia i planowania. Podczas rozgrywki miałam wrażenie, że każdy ruch trzeba dobrze przemyśleć, ponieważ błędy potrafią być odczuwalne jeszcze kilka tur później. Jednocześnie daje ogromną satysfakcję, gdy uda się zrealizować wcześniej przygotowany plan.

Gdybym miała podsumować całą serię jednym zdaniem, powiedziałabym tak:

Azul – najlepszy na początek i najbardziej uniwersalny,

Witraże Sintry – najładniejszy wizualnie,

Letni Pawilon – najbardziej kombinatorski,

Ogród Królowej – najbardziej wymagający i strategiczny.

Każda z tych gier przypadła mi do gustu, ale z zupełnie innych powodów. I chyba właśnie w tym tkwi siła całej serii Azul – niezależnie od tego, czy szukamy lekkiej gry logicznej, pięknych komponentów czy bardziej zaawansowanego wyzwania, znajdziemy tutaj coś dla siebie.

Moja ocena: 8/10. Jeśli lubicie serię Azul i szukacie nieco bardziej wymagającej wersji znanych mechanik, Letni Pawilon zdecydowanie zasługuje na uwagę. Dla mnie to bardzo udane rozwinięcie pomysłów znanych z poprzednich części i gra, do której z przyjemnością będę wracać

Autor: Michael Kiesling

Wydawnictwo (PL): Rebel/Lacerta

Liczba graczy: 2–4

Wiek: 8+

Czas rozgrywki: około 30–45 minut