Orbita

Planety nieustannie krążą po swoich orbitach. Czasem wystarczy niewielki ruch, żeby całkowicie zmienić układ sił. W Orbicie właśnie na tym opiera się cała rozgrywka – obserwujemy ruch planet, staramy się przewidzieć, co wydarzy się za chwilę, i szukamy najlepszego momentu na wykonanie swojego ruchu.

Przyznam jednak, że kupując tę grę, nie analizowaliśmy mechanik ani nie szukaliśmy kolejnego hitu do kolekcji. Skusiła nas po prostu premiera. Po kilku partiach okazało się, że Orbita nie zrobiła na mnie efektu „wow”, ale jednocześnie ma w sobie coś, co sprawia, że po zakończonej rozgrywce niemal odruchowo pytamy: „To co, rewanż?”. 

Komponenty i wykonanie

Już po wzięciu Orbity do ręki widać, że to gra stworzona z myślą o mobilności. Pudełko jest niewielkie i bez problemu zmieści się do plecaka czy torby, dzięki czemu można zabrać ją praktycznie wszędzie.

W środku znajdziemy 28 kart, składaną planszę z orbitą, cztery drewniane znaczniki planet oraz krótką instrukcję. Elementów nie ma wiele, ale w tej grze trudno byłoby oczekiwać czegoś więcej. Wszystko ma swoje miejsce i spełnia dokładnie taką rolę, jaką powinno.

Największe wrażenie zrobiła na mnie oprawa graficzna. Jest bardzo minimalistyczna, elegancka i utrzymana w spokojnej kolorystyce. Nie znajdziemy tu krzykliwych ilustracji ani przesadnej liczby detali. Zamiast tego otrzymujemy estetykę, która dobrze pasuje do kosmicznego tematu i sprawia, że gra prezentuje się naprawdę ładnie na stole.

Na plus zasługują również drewniane znaczniki planet. To niewielki detal, ale dzięki niemu plansza wygląda znacznie lepiej niż gdyby wykorzystano zwykłe tekturowe żetony.

Instrukcja jest krótka, przejrzyście napisana i dobrze prowadzi gracza przez kolejne etapy przygotowania oraz przebieg rozgrywki. Mimo że Orbita opiera się na kilku drobnych zależnościach między kartami i ruchem planet, po jednej lekturze zasad bez problemu można rozpocząć pierwszą partię.

Jedynym elementem, do którego mogłabym się delikatnie przyczepić, jest składana plansza. Podczas pierwszych partii w miejscu zagięć potrafiła lekko odstawać od stołu. Nie wpływa to na samą rozgrywkę, a po kilku rozłożeniach praktycznie przestało być zauważalne, ale warto o tym wspomnieć.

Całość sprawia bardzo dobre wrażenie. Nie jest to gra, która zachwyca liczbą komponentów, ale też zupełnie tego nie potrzebuje. Wszystkie elementy są solidnie wykonane, estetyczne i idealnie wpisują się w charakter szybkiej, dwuosobowej karcianki.

Na czym polega rozgrywka?

Orbita to dwuosobowa gra karciana, w której przez całą partię będziemy poruszać cztery planety po wspólnej orbicie i rywalizować o zdobycie jak największej liczby punktów. Kluczem do zwycięstwa jest odpowiednie zagrywanie kart oraz umiejętne wykorzystywanie położenia planet, które nieustannie krążą po wspólnej orbicie.

Na środku stołu umieszczamy planszę z orbitą oraz cztery planety. To właśnie one będą przez całą grę przemieszczać się po wspólnym torze, wyprzedzać się nawzajem i zmieniać swoją kolejność. Każdy z graczy otrzymuje po 14 kart z potasowanej talii liczącej 28 kart. Tworzą one naszą rękę, której kolejności nie wolno zmieniać przez całą rozgrywkę. Możemy przeglądać wszystkie karty, ale nie możemy ich przekładać ani układać według własnego uznania. Po zagraniu kart każdy z graczy przesuwa znacznik odpowiadającej im planety o liczbę pól wynikającą z liczby zagranych kart. Im więcej kart zagraliśmy, tym dalej przesuwa się dana planeta po orbicie. W efekcie planety nieustannie zmieniają swoje położenie na orbicie i często przeskakują jedna przez drugą. Gdy obie planety zostaną już przesunięte, wyłaniany jest zwycięzca rundy. Nie wygrywa osoba, która zagrała więcej kart, lecz ta, której planeta po wykonaniu ruchu znajduje się dalej na orbicie. Zwycięzca zabiera wszystkie karty zagrane w tej rundzie i układa je odkryte przed sobą. To właśnie one będą punktować na koniec gry.

Choć zasady wydają się bardzo proste, podczas rozgrywki trzeba myśleć kilka ruchów naprzód. Nie zawsze warto zagrać trzy karty tylko po to, aby mocno przesunąć planetę. Czasami lepiej zachować dany kolor na kolejne rundy lub świadomie przegrać jedno starcie, aby przygotować korzystniejszy układ na później. Dodatkowym utrudnieniem jest brak możliwości zmiany kolejności kart na ręce, dlatego każda decyzja wpływa na nasze następne ruchy.

Gra kończy się w momencie, gdy jeden z graczy nie może wykonać kolejnego zagrania — ponieważ skończyły mu się karty albo na ręce pozostał mu wyłącznie kolor zagrany już przez przeciwnika w tej rundzie. Niewykorzystane karty są odrzucane i przechodzimy do punktowania.

I właśnie tutaj Orbita pokazuje swój najbardziej oryginalny pomysł. Dla każdego koloru porównujemy liczbę zdobytych kart. Gracz, który ma ich mniej, przekazuje wszystkie swoje karty w tym kolorze przeciwnikowi. To właśnie te przekazane karty są warte po jednym punkcie każda. Jeżeli obaj gracze mają tyle samo kart danego koloru, nikt nie zdobywa za niego punktów. Zwycięża osoba, która po zliczeniu punktów ze wszystkich czterech kolorów uzyska lepszy wynik.

Wrażenia z rozgrywki

Nie ukrywam, że nie jestem wielką fanką gier karcianych. Mam parę które uwielbiam ale mimo wszystko ciężko wbić się w moje karciane gusta. Z tego powodu do Orbity podchodziłam z pewnym dystansem. Po kilku partiach okazało się jednak, że gra broni się prede wszystkim swoją prostotą. I właśnie te pierwsze partie pokazały nam, że Orbita jest znacznie bardziej taktyczna, niż mogłoby się wydawać po przeczytaniu zasad. Co chwilę łapaliśmy się na tym, że zamiast patrzeć tylko na własne karty, analizowaliśmy również położenie planet i zastanawialiśmy się, czy warto wygrać tę rundę, czy może lepiej przygotować sobie korzystniejszą sytuację za chwilę.

Najbardziej podoba mi się to, że praktycznie nie ma tutaj przestojów. Partie są bardzo krótkie a decyzje podejmujemy szybko. Jednak podczas rozgrywki nie dzieje się u nas nic spektakularnego. Nie ma wielkich zwrotów akcji, głośnych okrzyków ani historii, które wspominamy jeszcze kilka dni później. Jest za to spokojne kombinowanie, przewidywanie ruchów przeciwnika i od czasu do czasu krótkie, ironiczne „hehe”, kiedy komuś uda się pokrzyżować plany drugiej osoby. Po zakończeniu partii często gramy rewanż, ale bardziej dlatego, że gra trwa kilkanaście minut i dobrze sprawdza się jako szybki pojedynek niż dlatego, że wywołuje ogromne emocje.

Czy Orbita mnie zachwyciła? Nie. Nie jest to gra, o której myślę przez kolejne dni ani tytuł, który natychmiast wskoczył do grona moich ulubionych dwuosobówek.

Ale... bardzo dobrze spełnia swoją rolę. To szybka, lekka i przyjemna gra, którą można rozłożyć praktycznie wszędzie i równie szybko zakończyć jedną partię... a potem od razu rozpocząć następną.

✔️ Plusy

• bardzo szybkie przygotowanie i krótki czas rozgrywki,
• proste zasady, które tłumaczy się w kilka minut,
• ciekawy pomysł z niezmienną kolejnością kart na ręce,
• partie często kończą się natychmiastowym rewanżem,
• niewielkie pudełko idealne na wyjazdy,
• zaskakująco dużo decyzji jak na tak małą grę.

❌ Minusy

• temat kosmosu jest raczej tłem niż czymś, co naprawdę czuć podczas gry,
• osoby szukające większej głębi strategicznej mogą poczuć niedosyt,
• nie wywołała u mnie efektu „wow”.

Dla kogo jest ta gra?

Orbita będzie świetnym wyborem dla osób szukających szybkiej gry wyłącznie dla dwóch graczy. Sprawdzi się zarówno jako lekki przerywnik między większymi tytułami, jak i gra na wieczór, kiedy nie mamy ochoty na wielogodzinne rozgrywki. Poleciłabym ją również parom, które dopiero zaczynają swoją przygodę z nowoczesnymi planszówkami. Zasady są proste, ale gra daje satysfakcję z planowania i podejmowania decyzji. Jeżeli natomiast oczekujecie rozbudowanej karcianki lub bardzo złożonej strategii, Orbita prawdopodobnie okaże się zbyt lekka.

Ocena końcowa

Orbita nie jest grą, która z miejsca trafiła do grona moich ulubionych tytułów. Nie zachwyciła mnie spektakularnymi rozwiązaniami ani nie wywołała efektu „muszę zagrać natychmiast jeszcze pięć razy”. Ale mimo to... od czasu do czasu w wolnych 15 minutach do niej wracam. To jedna z tych gier, które świetnie wypełniają krótkie, wolne chwile. Rozkłada się ją w kilka minut, rozgrywa jedną partię i bardzo często kończy się na rewanżu. Jest lekka, sprytna i przyjemnie angażująca, a jednocześnie nie wymaga dużego wysiłku.

Najbardziej spodobało mi się to, że gra nie wymaga długiego tłumaczenia zasad, a mimo to zmusza do podejmowania decyzji. Trzeba obserwować położenie planet, odpowiednio zarządzać kartami i czasem odpuścić jedną rundę, żeby zyskać przewagę w kolejnych.

Jeśli szukacie gry dla dwóch osób, która będzie szybka, prosta do nauczenia, a jednocześnie da trochę satysfakcji z kombinowania, Orbita będzie dobrym wyborem. Sprawdzi się zarówno u osób dopiero rozpoczynających swoją przygodę z planszówkami, jak i u bardziej doświadczonych graczy szukających lekkiego przerywnika między większymi tytułami.

Ale.. u nas Orbita nie zostawiła po sobie historii, które wspominamy przy kolejnych spotkaniach z planszówkami. Nie stała się też grą, o której opowiadam znajomym z błyskiem w oku. Jest natomiast jak już wspomniałam - solidnym, szybkim pojedynkiem dla dwóch osób. I myślę, że właśnie taka miała być. 

Moja ocena w kategorii karcianki: 7/10. Jeśli lubicie gry dwuosobowe, w których trzeba się trochę nagłówkować, trochę poprzekomarzać i od czasu do czasu pokrzyżować plany drugiej osobie, Orbita może okazać się dobrym wyborem.

⭐ Jak oceniam? Każdą grę oceniam w obrębie jej kategorii. Nie porównuję gier dla dzieci z ciężkimi eurogrami ani rodzinnych karcianek z rozbudowanymi strategiami. Ocena pokazuje, jak dany tytuł wypada na tle gier o podobnym charakterze i do jakiego stopnia spełnia swoje założenia.

Twórca: Geonil

Wydawca: Red Square Games

Czas gry: ok. 15 minut

Liczba graczy: 2 osoby

Wiek: od 8 lat