Na skrzydłach

Nie od razu chciałam zagrać w Na skrzydłach. Przez długi czas oglądałam filmiki, czytałam recenzje i próbowałam zrozumieć cały zachwyt wokół tej gry. Niby wszystko wyglądało dobrze. Piękne wydanie, mnóstwo pochwał, ciekawa mechanika…

Tylko że jakoś nie do końca widziałam siebie przy stole, budującą silniczek w grze o ptakach. Bo umówmy się... ptaki nie były tematem, który kiedykolwiek szczególnie przyciągał moją uwagę. Bo jak można stworzyć ciekawą planszówkę, w której ptaki nie są jedynie tłem dla mechaniki, ale jej prawdziwym sercem. Dlatego długo zastanawiałam się, co takiego ludzie widzą w tej grze. Jak z pozoru tak zwyczajny motyw może zamienić się w planszówkę, o której wszyscy mówią z takim zachwytem?

Trochę czasu zajęło mi przełamanie się. Wracałam do tej gry, znowu coś o niej czytałam, oglądałam kolejne materiały i nadal nie byłam przekonana, czy to naprawdę tytuł dla mnie.

W końcu jednak kupiłam. I przepadłam.

A może… odleciałam? 

Bo choć Na skrzydłach nie robi dla mnie niczego, co nazwałabym planszówkową rewolucją, wracam do niej raz za razem. Układam karty, zastanawiam się, którego ptaka zagrać, co uruchomić, gdzie najlepiej wykorzystać efekt i jak sprawić, żeby mój mały silniczek zaczął działać dokładnie tak, jak chcę. Ale chyba nie sama mechanika sprawiła, że tak polubiłam tę grę.

Na skrzydłach daje mi coś, czego nie każda planszówka potrafi dać – wytchnienie.

Komponenty i wykonanie

Są gry ładne. Są też takie, przy których po otwarciu pudełka człowiek zaczyna oglądać poszczególne elementy trochę dłużej, niż jest to konieczne do rozpoczęcia partii.

Na skrzydłach zdecydowanie należy dla mnie do tej drugiej grupy.

Największą rolę odgrywają oczywiście karty ptaków. Są naprawdę dobrej jakości, przyjemne w dłoni i bardzo ładnie zilustrowane. Każdy ptak ma własną kartę z informacjami dotyczącymi między innymi środowiska życia, rodzaju pożywienia, typu gniazda czy rozpiętości skrzydeł. Znajdziemy na nich również krótkie ciekawostki. I właśnie to bardzo lubię. Bo te informacje nie są dla mnie wyłącznie ozdobnikiem doklejonym do mechaniki. Sprawiają, że czasem zamiast od razu analizować koszt zagrania i zdolność karty, zatrzymuję się na chwilę i po prostu czytam coś o ptaku, którego właśnie trzymam w ręce.

Same ilustracje również potrafią przyciągnąć wzrok. Nie są krzykliwe ani przesadnie efektowne. Pasują do całego charakteru gry – spokojnego, naturalnego i bardzo przyjemnego.

Do tego dochodzą planszetki graczy przedstawiające trzy siedliska, znaczniki pożywienia, kości oraz charakterystyczna wieża na kości w formie karmnika.

No i są jajka. Te dziwne, kolorowe, małe jajka.. Naprawdę nie wiem, co dokładnie w nich jest, ale stanowią jeden z tych elementów, które zwyczajnie przyjemnie mieć w dłoni. Niby drobiazg, niby tylko znaczniki potrzebne podczas rozgrywki, a jednak trudno wyobrazić mi sobie tę grę bez nich.

Całość jest przemyślana, spójna i bardzo dobrze pasuje do tematu. Nie mam tutaj poczucia, że ktoś najpierw stworzył abstrakcyjną mechanikę, a później przypadkowo przykleił do niej ptaki. Nawet wiele zdolności nawiązuje do zachowań poszczególnych gatunków, co dodatkowo wzmacnia klimat gry.

Na skrzydłach jest po prostu pięknie wydane. Ale co ważniejsze – po wielu partiach nadal lubię na nie patrzeć.

Na czym polega rozgrywka?

W Na skrzydłach każdy z graczy rozwija własny rezerwat, starając się przyciągnąć do niego kolejne gatunki ptaków.

Nasza planszetka podzielona jest na trzy siedliska: las, łąkę i mokradła. To właśnie w nich zagrywamy karty ptaków, a każde siedlisko związane jest z inną podstawową akcją. Las pozwala zdobywać pożywienie, łąka pomaga składać jaja, a mokradła umożliwiają dobieranie kolejnych kart ptaków

W swojej turze wykonujemy jedną z czterech akcji:

• zagrywamy kartę ptaka,
• zdobywamy pożywienie,
• składamy jaja,
• dobieramy karty ptaków.

Brzmi bardzo prosto. I właściwie takie jest. Ot cała filozofia gry. Cała magia zaczyna się jednak wtedy, gdy nasz rezerwat stopniowo się zapełnia.

Aby zagrać ptaka, musimy spełnić jego wymagania dotyczące siedliska i opłacić koszt odpowiednim pożywieniem. Z czasem kolejne karty zajmują miejsca na planszetce, a rozwinięte siedliska pozwalają wykonywać coraz silniejsze akcje.

Co najważniejsze, wiele ptaków posiada własne zdolności. Kiedy aktywujemy dane siedlisko, nie tylko wykonujemy jego podstawową akcję, ale również uruchamiamy odpowiednie efekty znajdujących się w nim ptaków. I właśnie tutaj zaczyna się budowanie silniczka. Jeden ptak pozwala zdobyć dodatkowy pokarm. Inny dobrać kartę. Kolejny złożyć jajo, schować kartę pod sobą albo zgromadzić pożywienie na przyszłość. Dobrze dobrane zdolności zaczynają się ze sobą łączyć i sprawiają, że pozornie prosta akcja potrafi uruchomić cały łańcuch efektów. 

I to właśnie jest dla mnie sercem rozgrywki. Nie samo zagrywanie kolejnych ptaków, ale moment, w którym zaczynam widzieć, że to wszystko naprawdę działa.

Gra trwa cztery rundy. Z rundy na rundę mamy mniej dostępnych akcji, ponieważ po każdej z nich jeden znacznik akcji przeznaczamy do oznaczenia wyniku celu rundy. Oprócz bieżących celów staramy się również realizować własne karty bonusowe, a na końcu punkty zdobywamy z kilku źródeł – między innymi za ptaki, cele, jaja, zgromadzone zasoby na kartach i inne efekty.

Zasady nie są szczególnie trudne, choć pierwsza partia może wymagać chwili oswojenia z symbolami i zdolnościami kart. Na szczęście wszystko jest dość logiczne, a wraz z kolejnymi turami coraz łatwiej zauważyć, jak poszczególne elementy zaczynają się ze sobą łączyć.

(fot. Rebel.pl)

Wrażenia z rozgrywki

Na skrzydłach jest jedną z tych gier, przy których bardzo trudno mi oddzielić mechanikę od tego, jak się podczas niej czuję. Bo gdybym miała rozłożyć ją na pojedyncze elementy, nie znalazłabym tutaj niczego, co uznałabym za wielką planszówkową rewolucję. Zagrywamy karty. Zbieramy zasoby. Realizujemy cele. Szukamy połączeń między efektami.

Najbardziej lubię właśnie ten moment, kiedy mój rezerwat zaczyna działać. Na początku wszystko jest jeszcze dość skromne. Każda decyzja ma znaczenie, pożywienia brakuje, kart mogłoby być więcej, a jajka również nie biorą się znikąd. Z czasem pojawiają się jednak kolejne ptaki.I nagle jedna akcja uruchamia drugą możliwość. Jeden efekt prowadzi do następnego. Z pozornie prostego ruchu powstaje cały mały łańcuch korzyści. To daje mi ogromną satysfakcję.

Lubię zastanawiać się, co i gdzie zagrać. Czy ten ptak naprawdę pasuje do mojego planu? Czy warto poświęcić zasoby właśnie teraz? Czy lepiej skupić się na celu rundy, czy budować coś, co zapunktuje dopiero później? Które siedlisko rozwinąć mocniej i jak sprawić, żeby kolejne aktywacje dawały mi jak najwięcej? Jest nad czym myśleć. Ale – i to dla mnie bardzo ważne – Na skrzydłach nie męczy mnie tym myśleniem. Nie czuję presji. Nie mam poczucia, że każdy niewłaściwy ruch natychmiast pogrzebie całą partię. Nie siedzę spięta, próbując przewidzieć pięciu kolejnych posunięć przeciwnika. Oczywiście nadal chcę wygrać. Nadal obserwuję sytuację. Nadal potrafię pomyśleć z lekkim rozczarowaniem, kiedy ktoś zabierze z odkrytej puli ptaka, którego właśnie planowałam dobrać.  Ale wszystko odbywa się jakby… spokojniej.

I chyba właśnie tutaj znalazłam odpowiedź na pytanie, dlaczego tak bardzo lubię tę grę.

Na skrzydłach daje mi wytchnienie.

Najczęściej gramy z mężem we dwoje. Wieczorem, przy herbacie. Bez pośpiechu. Szczególnie lubię wyciągać Na skrzydłach wiosna bądź latem, kiedy dzień powoli się kończy, a za oknem wraz z zachodem słońca słychać jeszcze ostatnie ćwierkanie ptaków.

I może zabrzmi to trochę zbyt sentymentalnie, ale właśnie wtedy ta gra pasuje mi najbardziej. Nie potrzebuję wielkiej rywalizacji. Nie potrzebuję napięcia do ostatniego punktu. Po prostu dokładam kolejne ptaki do swojego rezerwatu, uruchamiam ich zdolności, przesuwam kolorowe jajka i przez chwilę… odpoczywam. Nadal gram. Nadal kombinuję. Nadal zależy mi na wyniku. Ale odpoczywam.

Grałam w Na skrzydłach w różnych składach i uważam, że działa dobrze niezależnie od liczby osób przy stole. Osobiście mam jednak ogromny sentyment do partii dwuosobowych. Być może dlatego, że właśnie w takim składzie gramy najczęściej. Być może dlatego, że rozgrywka płynie wtedy spokojnie i nie pojawiają się długie przestoje. A może po prostu dlatego, że z czasem te wieczorne partie stały się dla mnie czymś więcej niż samą grą.

Mam też świadomość, że nie każdy odbierze Na skrzydłach tak samo. Interakcja między graczami jest raczej ograniczona i osoby szukające ostrej rywalizacji, ciągłego przeszkadzania sobie czy bezpośrednich starć mogą poczuć niedosyt. W recenzjach od lat pojawiają się też różne spojrzenia na ciężar gry: jedni chwalą przystępność i spokojny charakter, inni oczekują od silniczka większej głębi i mocniejszego zazębiania się kart.

Dla mnie? Właśnie ta łagodność jest częścią uroku. Nie każda gra musi być walką. Nie każda musi zostawiać mnie po partii z głową pełną analiz. Czasem chcę po prostu usiąść, zrobić herbatę i przez godzinę czy dwie budować swój mały rezerwat. I Na skrzydłach dokładnie to mi daje.

➕ Plusy

• przepiękne ilustracje i bardzo klimatyczne wykonanie,

• świetna jakość kart oraz komponentów (zwłaszcza charakterystycznych jajek),

• ogromna liczba unikalnych ptaków zapewniająca wysoką regrywalność,

• spokojna, relaksująca rozgrywka bez zbędnej presji,

• satysfakcjonujące budowanie własnego silniczka i łączenie zdolności ptaków,

• dobrze działa zarówno we dwoje, jak i w większym gronie,

• informacje o ptakach umieszczone na kartach są ciekawym dodatkiem edukacyjnym,

• proste zasady przy jednoczesnej dużej liczbie decyzji.

➖ Minusy

• stosunkowo niewielka interakcja między graczami,

• dobór kart potrafi mieć spory wpływ na przebieg partii,
• osoby szukające bezpośredniej rywalizacji mogą poczuć  niedosyt.

Ocena końcowa

Jak już wspomniałam - długo zwlekałam z zakupem Na skrzydłach. Nie do końca rozumiałam zachwyt. Nie byłam pewna tematu. Nie widziałam siebie w grze o ptakach i chyba trochę podejrzliwie patrzyłam na wszystkie te entuzjastyczne opinie.

W końcu kupiłam. I naprawdę przepadłam. Dzisiaj wiem już, że nie dlatego, że odkryłam tutaj jakąś rewolucyjną mechanikę. Nie dlatego, że Na skrzydłach wywróciło moje myślenie o planszówkach ( i ptakach ;) ) do góry nogami. I nawet nie tylko dlatego, że jest pięknie wydane. Polubiłam tę grę za coś znacznie prostszego.

To jedna z tych planszówek, które mogę wyciągnąć po cięższym dniu. Kiedy nadal mam ochotę trochę pogłówkować, coś zaplanować i poczuć satysfakcję ale nie chcę walczyć z grą ani z własnym zmęczeniem. Lubię obserwować, jak mój rezerwat powoli się zapełnia. Lubię szukać zależności między kartami. Lubię moment, kiedy kilka dobrze dobranych ptaków zaczyna tworzyć naprawdę przyjemny łańcuch efektów. Lubię czytać ciekawostki. Lubię ilustracje.

Czy Na skrzydłach jest grą idealną? Nie. Dla osób szukających mocnej interakcji może być zbyt spokojna. Dla fanów ciężkich strategii – za lekka. Losowy dobór kart sprawia, że nie każdy plan uda się zrealizować dokładnie tak, jak chcemy, a niektóre partie potrafią układać się lepiej od innych. Ale ja nie potrzebuję, żeby każda gra dawała mi wszystko. Potrzebuję, żeby dawała mi coś własnego. A Na skrzydłach daje mi wytchnienie.

Moja ocena: mocne 8.5/10.Za ten trzepot skrzydeł i powiew lekkiej świeżości. Najczęściej we dwoje. Wieczorem. A najlepiej latem, kiedy dzień powoli gaśnie, a za oknem słychać jeszcze ostatnie śpiewy  ptaków. Wtedy patrzę na stół pełen kart, przesuwam kolejne kolorowe jajko i myślę sobie, że dobrze, że w końcu dałam tej grze szansę. Bo czasem najbardziej zostają z nami nie te gry, które krzyczą najgłośniej. Tylko te, przy których dobrze nam się oddycha.

Autorzy: Elizabeth Hargrave

Wydawnictwo: Rebel

Liczba graczy: 1 - 5

Czas gry: 40 - 70 minut

Wiek: 10 +

Zobacz również:

Ostoja