Oniro

Jako wielka fanka wszelkiego rodzaju łamigłówek i gier logicznych, nie mogłam przejść obojętnie obok gry Oniro. Jest to gra jednoosobowa oparta na rozwiązywaniu kolejnych zadań logicznych, w których naszym celem jest odpowiednie rozmieszczenie elementów zgodnie z zasadami przedstawionymi w danym wyzwaniu.

Oniro rozgrywa się w baśniowym świecie snów. Gracz przemierza krainę marzeń sennych, a jego zadaniem jest dotarcie do celu, korzystając z pomocy opiekuńczych duchów. To właśnie duchy prowadzą nas przez kolejne wyzwania i udostępniają specjalne zdolności potrzebne do rozwiązywania zagadek. Całość utrzymana jest w lekkiej, onirycznej (stąd nazwa Oniro) atmosferze pełnej tajemniczości i wyobraźni.

W Oniro wcielamy się w opiekunów snów i rozwiązujemy kolejne zagadki logiczne, korzystając z pomocy opiekuńczych duchów. Każda łamigłówka stawia przed nami inne wyzwanie, a sukces zależy wyłącznie od naszego logicznego myślenia, spostrzegawczości i umiejętności analizowania sytuacji. To właśnie ten prosty, ale niezwykle skuteczny pomysł najbardziej mnie zainteresował. Nie ma tutaj rywalizacji z innymi graczami, nie ma rzucania kośćmi ani elementu losowości.  Już po pierwszych zadaniach wiedziałam, że jest to tytuł skierowany właśnie do takich osób jak ja – lubiących pogłówkować, analizować różne możliwości i szukać najlepszego rozwiązania. To gra w której najważniejszą rolę odgrywa nasz umysł i to właśnie na nim skupia się cała zabawa.

Zawartość pudełka

Po otwarciu pudełka nie ujrzymy ogromnej ilości komponentów - znajdziemy tam karty zagadek, karty opiekuńczych duchów, drewniane elementy wykorzystywane podczas rozwiązywania kolejnych wyzwań, tarczę czasu oraz instrukcję. Na początku nawet pomyślałam, że zawartość jest dość skromna. Szybko jednak zrozumiałam, że w przypadku Oniro nie o liczbę komponentów chodzi. Podobało mi się to, że wszystkie elementy mają swoje konkretne zastosowanie i nic nie sprawia wrażenia dodanego na siłę. 

Moim zdaniem Oniro jest świetnym przykładem gry, która udowadnia, że do zapewnienia wielu godzin dobrej zabawy nie potrzeba ogromnego pudełka pełnego komponentów. Niewielka zawartość kryje zaskakująco dużo logicznych wyzwań i właśnie w tym tkwi największa siła tej gry.

Komponenty i wykonanie

Choć elementów nie ma wiele, ich jakość zrobiła na mnie dobre wrażenie. Drewniane znaczniki są solidne i przyjemne w użytkowaniu, a całość sprawia wrażenie dopracowanej. Najbardziej spodobały mi się karty opiekuńczych duchów. Ich ilustracje są bardzo klimatyczne i doskonale wpisują się w baśniowy świat snów, w którym osadzona jest gra.

Nieco słabiej wypadają same karty zagadek. Są duże, czytelne i spełniają swoją funkcję, jednak ich wygląd jest znacznie bardziej schematyczny i mniej efektowny niż ilustracje duchów. Nie wpływa to oczywiście na komfort rozgrywki, ale różnica jest zauważalna.

Największym rozczarowaniem okazała się dla mnie instrukcja. Moim zdaniem niektóre zasady mogły zostać wyjaśnione znacznie lepiej. Nie podobało mi się także to, że instrukcja pozostawia pewne kwestie do samodzielnej interpretacji. W grze logicznej, gdzie liczy się precyzja i zrozumienie zasad, oczekiwałabym nieco bardziej szczegółowych wyjaśnień oraz większej liczby przykładów. Chwilami miałam wręcz wrażenie, że uczę się gry metodą prób i błędów, zamiast otrzymać jasne wskazówki już na samym początku. Najbardziej zabrakło mi jednak odpowiedzi lub przykładowych rozwiązań wybranych zagadek. Kilka razy udało mi się ukończyć zadanie, ale nie miałam pewności, czy zrobiłam to dokładnie tak, jak przewidzieli autorzy. Możliwość sprawdzenia poprawności rozwiązania byłaby według mnie bardzo pomocna.

Zasady gry

Zasady Oniro nie należą do szczególnie skomplikowanych, choć przez niezbyt przejrzystą instrukcję początkowo mogą wydawać się bardziej zawiłe, niż są w rzeczywistości. W każdej zagadce naszym zadaniem jest przeprowadzenie bohatera przez świat snów do wyznaczonego celu. Pomagają nam w tym opiekuńcze duchy, które posiadają różne umiejętności i pozwalają wykonywać określone akcje.

Każda karta zagadki przedstawia początkowe rozmieszczenie elementów oraz warunki, które należy spełnić. Naszym zadaniem jest odpowiednie wykorzystanie dostępnych możliwości, zaplanowanie kolejnych ruchów i odnalezienie właściwej drogi do rozwiązania. Wraz z postępami pojawiają się nowe wyzwania i dodatkowe zasady, przez co zagadki stają się coraz bardziej wymagające.

➕To, co spodobało mi się w zasadach najbardziej, to ich stopniowe rozwijanie. Gra nie rzuca od razu wszystkich możliwości na stół, tylko wprowadza nowe elementy wraz z kolejnymi zagadkami. Dzięki temu miałam wrażenie, że cały czas uczę się czegoś nowego i odkrywam kolejne sposoby wykorzystania dostępnych umiejętności. Podobało mi się również to, że rozwiązanie większości zagadek wymagało nie tylko znalezienia właściwej drogi, ale także odpowiedniego zarządzania czasem i dostępnymi akcjami.

Wrażenia z rozgrywki

Jestem osobą, która naprawdę lubi łamigłówki, dlatego ogromną przyjemność sprawiało mi testowanie różnych rozwiązań i szukanie właściwej drogi do celu - przy grze Oniro bawiłam się naprawdę dobrze. Niektóre zadania rozwiązywałam stosunkowo szybko, przy innych musiałam zatrzymać się na dłużej i dokładnie przeanalizować sytuację. Właśnie ta różnorodność poziomu trudności sprawiała, że cały czas czułam się zaangażowana.

Podobało mi się również to, że gra zmusza do myślenia w nieco inny sposób. Kilka razy byłam przekonana, że znalazłam właściwe rozwiązanie, a po chwili okazywało się, że przeoczyłam jakiś szczegół. Podobało mi się również to, że kolejne zagadki stopniowo zwiększały poziom trudności. Gra nie odkrywa wszystkich kart od razu, tylko pozwala poznawać nowe mechaniki i wyzwania krok po kroku. Najwięcej satysfakcji dawały mi momenty, kiedy po kilku minutach analizowania planszy nagle dostrzegałam rozwiązanie. Kilka razy byłam przekonana, że utknęłam i nie mam pomysłu na wykonanie zadania, a chwilę później wszystko zaczynało układać się w logiczną całość. Podczas rozwiązywania zagadek szybko zauważyłam, że każdy ruch ma znaczenie. Często nie było miejsca na przypadkowe działania czy sprawdzanie wszystkich możliwości metodą prób i błędów. Musiałam dokładnie zaplanować swoje kroki i przewidzieć konsekwencje kolejnych decyzji.

Nie podobało mi się natomiast to, że instrukcja pozostawiła u mnie pewien niedosyt. Moim zdaniem niektóre kwestie mogły zostać wyjaśnione nieco lepiej. Brak przykładowych rozwiązań lub możliwości łatwej weryfikacji odpowiedzi sprawiał, że momentami pozostawał pewien niedosyt, chętnie sprawdziłabym, czy moje rozumowanie było w pełni poprawne.

Mimo tego Oniro dało mi dokładnie to, czego oczekuję od dobrej gry logicznej – sporo główkowania, satysfakcję z rozwiązywania problemów. To jedna z tych gier, przy których czas mija bardzo szybko, a po ukończeniu jednego zadania od razu ma się ochte sprawdzić się w kolejnym.

Ocena końcowa

Oniro okazało się dla mnie bardzo przyjemną i angażującą łamigłówką. Gra potrafi zmusić do myślenia, ale jednocześnie nie frustruje poziomem trudności i zachęca do podejmowania kolejnych wyzwań.

Niestety końcową ocenę obniża instrukcja. Moim zdaniem niektóre zasady zostały wyjaśnione zbyt ogólnie, przez co kilka razy musiałam domyślać się intencji autorów. A tego akurat w grach logicznych nie lubię najbardziej – zamiast skupiać się na rozwiązaniu zagadki, zastanawiałam się, czy dobrze rozumiem zasady. Mimo tych niedociągnięć i tak z  przyjemnością będę wracać do tej gry. Według mnie Oniro to świetna propozycja dla osób, które lubią logiczne wyzwania i czerpią radość z samodzielnego dochodzenia do rozwiązania. 

Moja ocena: 7.5/10  Jeśli, tak jak ja, jesteście fanami łamigłówek, istnieje duża szansa, że ta niepozorna gra sprawi Wam naprawdę sporo frajdy.