W grze Niepożądani Goście wcielamy się w detektywów, którzy trafiają do posiadłości Woodruffa Waltona. Bogaty i niezbyt sympatyczny gospodarz został znaleziony martwy w swoim gabinecie. Podejrzanych jest kilku, motywów nie brakuje, a lista możliwych narzędzi zbrodni jest całkiem długa.Naszym zadaniem jest ustalić nie tylko kto zabił, ale również czym i dlaczego. Na wyższych poziomach trudności dochodzi jeszcze pytanie o ewentualnego wspólnika.
Brzmi trochę jak klasyczna zagadka kryminalna? I rzeczywiście, pierwsze skojarzenie z Cluedo pojawia się niemal automatycznie. Tutaj jednak zamiast wykreślać kolejne możliwości, musimy analizować informacje, łączyć fakty, obserwować innych graczy i… umiejętnie się z nimi targować.
Komponenty i wykonanie
W pudełku znajdziemy przede wszystkim sporą talię kart śledztwa, arkusze do prowadzenia notatek, zasłonki dla graczy oraz żetony. Całość utrzymana jest w charakterystycznej, sepiowej kolorystyce. Grafiki są lekko karykaturalne, ale bardzo dobrze pasują do kryminalnego charakteru gry i tworzą spójną całość.
Karty są solidne i podczas rozgrywki dobrze spełniają swoje zadanie. Na plus zdecydowanie zaliczam również organizację pudełka. Przegródki pomagają uporządkować sporą liczbę kart, co przy takiej grze ma znaczenie - ja mimo wszystko i tak związuje poszczególne talię gumką, żeby podczas transportu wszystko się nie pomieszało.
Jeden element zdecydowanie mógłby zostać rozwiązany lepiej - Plan posiadłości Waltona został umieszczony na końcu instrukcji, zamiast być osobnym elementem. W czasie rozgrywki nie jest to wielki problem, ale kiedy dopiero poznajemy zasady i chcemy jednocześnie zaglądać do instrukcji, potrafi być zwyczajnie niewygodne.
Instrukcja sama w sobie jest natomiast dość przystępna. Zasady nie są szczególnie skomplikowane i można je stosunkowo szybko wytłumaczyć. Trzeba jednak przeczytać ją uważnie, ponieważ część istotnych informacji dotyczących kart pojawia się przy przykładach.
Jak wygląda rozgrywka?
Na początku wybieramy śledztwo. Możemy skorzystać z tych znajdujących się w instrukcji albo z aplikacji, która znacząco zwiększa liczbę dostępnych spraw.
Do konkretnego śledztwa przygotowujemy odpowiedni zestaw kart. To właśnie one będą zawierały informacje potrzebne do rozwiązania zagadki. Karty dotyczą między innymi podejrzanych, pomieszczeń, przemieszczania się bohaterów, zeznań czy ustaleń śledczych. Każdy gracz otrzymuje początkowy zestaw informacji, a następnie zaczyna się właściwe śledztwo.
W swojej turze wskazujemy osobę lub miejsce, o którym chcielibyśmy dowiedzieć się czegoś więcej. Pozostali gracze mogą zaoferować nam karty dotyczące wybranego zagadnienia. I tutaj pojawia się jedna z najciekawszych mechanik Niepożądanych gości – wymiana informacji. Każda karta ma określoną wartość. Jeżeli przyjmiemy ofertę jednego z graczy, musimy oddać mu karty o wartości co najmniej równej temu, co sami otrzymaliśmy. Trzeba więc zastanowić się nie tylko nad tym, czego aktualnie potrzebujemy, ale również nad tym, co oddajemy przeciwnikowi. Bo przecież nie chcemy pomóc przeciwnikowi rozwiązać zagadki przed nami. Z drugiej strony, jeśli będziemy cały czas przekazywać mu bezwartościowe informacje, możemy szybko przestać otrzymywać od niego cokolwiek przydatnego - to taki mały pojedynek w pojedynku. Muszę dać ci coś, żeby dostać coś od ciebie, ale jednocześnie nie chcę dać ci informacji, która pozwoli ci wygrać przede mną.
Wszystkie zdobyte informacje zaznaczamy na arkuszu. Stopniowo wykreślamy kolejne możliwości i próbujemy odtworzyć przebieg wydarzeń. - Kto był zabójcą? Jakiego użył narzędzia? Jaki miał motyw? Czy działał sam?
Na niższych poziomach trudności skupiamy się na podstawowych elementach zagadki, a kolejne poziomy dokładają następne informacje do ustalenia. Łącznie mamy siedem poziomów trudności.
Aplikacja i regrywalność
W przypadku gier detektywistycznych często pojawia się problem regrywalności. Kiedy znamy rozwiązanie zagadki, trudno wrócić do niej drugi raz. Niepożądani goście rozwiązują ten problem w bardzo prosty sposób – oferują ogromną liczbę różnych śledztw.
Aplikacja daje dostęp do ponad 1000 spraw, rozłożonych na siedem poziomów trudności. To naprawdę robi różnicę. Nie kupujemy gry, którą po kilku wieczorach możemy odłożyć na półkę, bo znamy już wszystkie odpowiedzi. Aplikacja ma również tę zaletę, że pozwala na kolejne próby rozwiązania sprawy. W klasycznym wariancie, kiedy sprawdzimy rozwiązanie w instrukcji, poznajemy je w całości. Jeśli się pomylimy, właściwie jest już po zabawie. Aplikacja pozwala tego uniknąć i możemy kontynuować śledztwo.
Sam tryb solo jest natomiast dodatkiem, do którego podchodziłabym z pewną rezerwą. Największą siłą tej gry jest wymiana informacji i obserwowanie tego, co robią pozostali gracze. Solo siłą rzeczy odbiera jej sporą część tej interakcji. Zdecydowanie bardziej widzę ją jako tytuł do wspólnego rozwiązywania zagadek przy stole.
Wrażenia z rozgrywki
Najbardziej podoba mi się w Niepożądanych gościach to, że gra ma bardzo prosty zestaw zasad, ale sama rozgrywka potrafi zaangażować szare komórki. Nie trzeba uczyć się kilkunastu stron instrukcji. Nie mamy mnóstwa wyjątków ani skomplikowanych akcji. A mimo to po kilku minutach zaczynamy siedzieć nad kartami i zastanawiać się, czy dana informacja rzeczywiście coś nam daje.
Największą satysfakcję daje moment, kiedy kilka pozornie niezwiązanych ze sobą informacji zaczyna układać się w całość. Nagle okazuje się, że jedna karta wyklucza konkretnego podejrzanego, inna wskazuje możliwą trasę, kolejna eliminuje narzędzie zbrodni, a jeszcze inna zaczyna potwierdzać motyw. Wtedy naprawdę można poczuć się jak detektyw.
Bardzo podoba mi się również to, że nie gramy całkowicie sami dla siebie. Wszyscy próbują rozwiązać tę samą sprawę, ale jednocześnie rywalizują o to, kto zrobi to pierwszy. Każda wymiana kart ma więc drugie dno. To właśnie dzięki temu Niepożądani goście nie są zwykłą wykreślanką. Obserwujemy nie tylko karty, ale również innych graczy.
Dużym plusem jest także skalowanie. Gra przeznaczona jest dla 1–8 osób, choć osobiście najlepiej widzę ją w średnim składzie. Przy większej liczbie graczy robi się bardziej tłoczno informacyjnie, a czas oczekiwania na odpowiednie karty może się wydłużyć. Z drugiej strony większa grupa oznacza również więcej możliwości wymiany i więcej okazji do obserwowania przeciwników.
Jedyny element, który naprawdę potrafi zirytować, to przygotowanie oraz posprzatanie gry. Do każdej sprawy trzeba wyciągnąć odpowiednie karty z dużej talii, a po zakończeniu rozgrywki ponownie je posegregować. Przy kolejnych partiach zaczyna być to po prostu męczące. I jest to o tyle szkoda, że sama rozgrywka jest na tyle wciągająca, że człowiek chętnie zagrałby jeszcze jedną partię… tylko najpierw trzeba znowu przygotować kolejne kilkadziesiąt kart.
Plusy:
- bardz satysfakcjonująca dedukcja,
- proste zasady i niski próg wejścia,
- ciekawa mechanika wymiany informacji,
- rywalizacja między graczami,
- siedem poziomów trudności,
- ogromna liczba dostępnych śledztw,
- bardzo dobra regrywalność,
- klimatyczna oprawa graficzna,
- możliwość gry nawet w 8 osób.
Minusy:
- dość uciążliwy setup,
- konieczność segregowania kart po rozgrywce,
- plan posiadłości w instrukcji zamiast jako osobny element,
- według mnie tryb solo nie jest najmocniejszą stroną gry.
Podsumowanie
Niepożądani goście to jedna z tych gier, które udowadniają, że do stworzenia ciekawej planszówki wcale nie potrzeba mnóstwa dodatkowych akcesoriów - tutaj mamy karty, ołówek, arkusz i to wystarczy.
Największą siłą gry jest dla mnie połączenie dedukcji, rywalizacji i wymiany informacji. Nie tylko próbujemy rozwiązać zagadkę, ale musimy też zdecydować, jak dużo wiedzy przekazać pozostałym. Dzięki temu każda partia może wyglądać trochę inaczej, nawet jeśli znamy już mechanikę.
Do tego dochodzi ogromna liczba dostępnych śledztw i siedem poziomów trudności. Ponad 1000 spraw dostępnych dzięki aplikacji to naprawdę mocny argument za tym, żeby do gry wracać.
Oczywiście nie jest idealnie. Najbardziej przeszkadza mi przygotowanie i sprzątanie po rozgrywce, a plan posiadłości zdecydowanie wolałabym dostać jako osobny arkusz. Tryb solo również nie wykorzystuje w pełni tego, co w tej grze najlepsze. Mimo wszystko są to dla mnie drobne rysy na bardzo dobrze zaprojektowanej całości.
Jeżeli lubicie gry dedukcyjne, zagadki kryminalne i logiczne łamigłówki, a do tego podoba Wam się rywalizacja przy stole, zdecydowanie warto dać Niepożądanym gościom szansę. To gra, przy której można naprawdę poczuć satysfakcję z samodzielnego dojścia do rozwiązania.
I choć Woodruff Walton z pewnością nie był człowiekiem, którego chciałoby się zaprosić na kolację, jego morderstwo zdecydowanie warto rozwiązać
Ocena w kategorii gry logiczne, łamigłówki : 8,5/10 Niepożądani goście to propozycja przede wszystkim dla osób, które lubią myśleć, analizować i łączyć fakty. Jeśli jednak oczekujecie gry, w której wszyscy wspólnie rozwiązują zagadkę bez rywalizacji, możecie być zaskoczeni – tutaj każdy detektyw gra przede wszystkim na własne konto.
Autor: Megacorpin Games
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Liczba graczy: 1–8
Wiek: 12+ ( ograna 10 latka spokojnie ogarnia )
Czas gry: ok. 60 minut
Dodaj komentarz
Komentarze