Splendor : Pojedynek

Nie ukrywam, że uwielbiam gry dwuosobowe. To właśnie przy takim składzie najczęściej siadam do planszówek i zdecydowanie najbardziej cenię sobie tytuły, które potrafią stworzyć napięcie od pierwszej do ostatniej tury. Splendor od wielu lat cieszy się ogromną popularnością ,nic więc dziwnego, że pojawienie się wersji przeznaczonej wyłącznie dla dwóch osób wzbudziło spore zainteresowanie.

Na szczęście Splendor: Pojedynek nie jest jedynie odchudzoną wersją znanej gry. Autorzy nie ograniczyli się do zmniejszenia liczby kart i dostosowania zasad do dwóch graczy. Zamiast tego stworzyli grę, która zachowuje ducha oryginału, ale jednocześnie wprowadza wiele nowych mechanik sprawiających, że rozgrywka jest bardziej dynamiczna, bardziej interakcyjna i zdecydowanie bardziej wymagająca.

Czy oznacza to, że klasyczny Splendor odchodzi do lamusa? Niekoniecznie. Jednak po wielu partiach trudno oprzeć się wrażeniu, że właśnie tak powinien wyglądać Splendor od samego początku, jeśli zamierzamy grać wyłącznie we dwoje.

Wykonanie i komponenty

Jakość wykonania stoi na bardzo wysokim poziomie. Już po otwarciu pudełka uwagę zwracają charakterystyczne żetony klejnotów. Są ciężkie, wykonane z solidnego materiału i bardzo przyjemne w dotyku. To właśnie one sprawiają, że każda tura daje sporą satysfakcję – zwykłe dobieranie zasobów staje się po prostu przyjemne.

Grafiki na kartach utrzymano w stylistyce znanej z podstawowego Splendora. Ilustracje przedstawiają kosztowności, jubilerów oraz bogato zdobione klejnoty. Nie są może wyjątkowo efektowne, ale doskonale pasują do eleganckiego charakteru gry i pozostają bardzo czytelne nawet podczas szybkiego analizowania dostępnych kart.

Plansza służąca do układania żetonów to jedna z największych nowości. Zamiast kilku oddzielnych stosów klejnotów otrzymujemy planszę wypełnioną żetonami ułożonymi w spiralny wzór. To właśnie z niej będziemy pobierać surowce, a sposób ich rozmieszczenia ma ogromny wpływ na podejmowane decyzje.

Na pochwałę zasługują również królewskie przywileje, karty królewskie oraz nowe perły. Wszystkie elementy są wykonane starannie i dobrze komponują się z pozostałymi komponentami.

Mam natomiast jedną uwagę dotyczącą kart. Nie są one duże, a ich jakość pozostawia według mnie trochę do życzenia - problemem jest ich wykonanie i wątpię, że trafił mi się po prostu taki egzemplarz. Po kilkunastu rozegranych partiach zauważyłam, że karty zaczęły się wyginać w różne strony. Nie wpływa to oczywiście na samą rozgrywkę, ale oczekiwałam nieco trwalszych komponentów. Osobiście zdecydowanie bardziej wolałabym większy format kart i papier o wyższej jakości, nawet gdyby wiązało się to z odrobinę większym pudełkiem.

Instrukcja została napisana jasno i po jednej partii większość zasad staje się intuicyjna. Początkowo liczba nowych ikon może wydawać się spora, jednak bardzo szybko okazuje się, że wszystkie symbole są logiczne i łatwe do zapamiętania.

Przebieg rozgrywki

Choć na pierwszy rzut oka Splendor: Pojedynek przypomina swojego starszego brata, już pierwsze tury pokazują, że jest to zupełnie inne doświadczenie.

Na początku partii losowo wypełniamy planszę żetonami klejnotów i pereł. Nad planszą znajduje się piramida kart podzielonych na trzy poziomy trudności, a obok leżą karty królewskie oraz znaczniki przywilejów. Już samo przygotowanie sprawia, że każda rozgrywka wygląda nieco inaczej.

W swojej turze gracz wykonuje jedną z trzech głównych akcji.

• Najczęściej będziemy pobierać żetony z planszy. Nie robimy tego jednak w dowolny sposób. Możemy zabrać maksymalnie trzy sąsiadujące ze sobą żetony ustawione w jednej linii – pionowo, poziomo lub po przekątnej. To rozwiązanie sprawia, że samo dobieranie surowców staje się małą łamigłówką. Często musimy zdecydować, czy zabrać zasoby potrzebne nam teraz, czy może utrudnić życie przeciwnikowi, odbierając mu idealne ułożenie klejnotów.
• Drugą możliwością jest zarezerwowanie wybranej karty. Dzięki temu nikt nam jej nie odbierze, a dodatkowo otrzymujemy złoty żeton pełniący rolę jokera. To bardzo ważny element strategii, ponieważ pozwala zabezpieczyć najcenniejsze karty lub skutecznie pokrzyżować plany przeciwnika.
• Trzecia akcja to zakup karty. Płacimy wymagany koszt przy pomocy zgromadzonych żetonów oraz bonusów zapewnianych przez wcześniej kupione karty. Każda nowa karta pozostaje przed graczem i od tej chwili zapewnia stałą zniżkę przy zakupie kolejnych kart. Właśnie na tym opiera się cały mechanizm budowania silnika ekonomicznego – z każdą turą nasze możliwości rosną, a drogie karty stają się coraz łatwiejsze do zdobycia.

Nowością są specjalne zdolności części kart. Niektóre pozwalają natychmiast dobrać dodatkowy klejnot, inne zapewniają kolejny ruch, przywilej, kradzież żetonu przeciwnikowi czy możliwość potraktowania jednego koloru jako innego. Dzięki temu zakup każdej karty daje coś więcej niż tylko kolejny bonus produkcyjny. Istotną rolę odgrywają również korony. Po zdobyciu odpowiedniej liczby koron możemy dobrać jedną z kart królewskich, które oferują dodatkowe punkty lub jednorazowe efekty. W praktyce często potrafią one całkowicie odmienić sytuację na stole i otworzyć drogę do zwycięstwa.

Jednym z najciekawszych elementów gry są trzy różne warunki zwycięstwa. Możemy wygrać zdobywając 20 punktów prestiżu, zgromadzić 10 koron albo uzyskać 10 punktów prestiżu na kartach jednego koloru. To rozwiązanie sprawia, że przez całą partię trzeba obserwować nie tylko własny rozwój, ale również poczynania przeciwnika. Bardzo często wydaje się, że kontrolujemy sytuację, po czym okazuje się, że druga osoba właśnie spełniła zupełnie inny warunek zwycięstwa. Dzięki temu napięcie utrzymuje się praktycznie do samego końca.

Wrażenia z rozgrywki

Po rozegraniu kilku partii bardzo szybko doszłam do wniosku, że Splendor: Pojedynek nie jest grą, którą można potraktować jako "Splendora dla dwóch osób". To samodzielny tytuł, który czerpie z oryginału tylko fundamenty. Mechanika pozostała, ale cała reszta została wyraźnie rozwinięta.

Największą zmianą jest interakcja. W klasycznym Splendorze często można było skupić się wyłącznie na własnym planie i tylko od czasu do czasu spojrzeć, co robi przeciwnik. Tutaj jest zupełnie inaczej. Praktycznie każda decyzja wpływa na drugiego gracza. Już samo dobieranie żetonów zmusza do analizowania sytuacji na planszy. Czasami bardziej opłaca się zabrać klejnot, którego w danym momencie nie potrzebujemy, tylko po to, aby przeciwnik nie mógł wykonać idealnego ruchu w swojej turze. To sprawia, że gra przypomina nieco partię szachów. Nie wystarczy planować własnych ruchów – trzeba również przewidywać, co za chwilę zrobi druga osoba. Bardzo często jedna dobrze przemyślana decyzja potrafi całkowicie zmienić przebieg rozgrywki.

Bardzo spodobał mi się również pomysł z trzema warunkami zwycięstwa. To rozwiązanie sprawia, że nie można przez całą partię podążać jedną ścieżką. Jeśli zauważymy, że przeciwnik zbliża się do zdobycia dziesięciu koron lub rozwija jeden kolor kart, musimy odpowiednio zareagować. Dzięki temu gra pozostaje emocjonująca niemal do samego końca, a końcowy wynik często rozstrzyga się dosłownie w ostatniej turze.

Nowe zdolności kart to kolejny element, który bardzo urozmaica rozgrywkę. W podstawowym Splendorze większość kart różniła się głównie kosztem i liczbą punktów. Tutaj wiele z nich oferuje dodatkowe efekty, które pozwalają budować różne strategie. Jedna partia może opierać się na szybkim zdobywaniu koron, inna na rozwijaniu konkretnego koloru kart, a jeszcze inna na agresywnym blokowaniu przeciwnika. Dzięki temu każda rozgrywka przebiega trochę inaczej.

Na uwagę zasługuje także tempo gry. Tury są bardzo krótkie, ale każda decyzja ma znaczenie. Nie ma tutaj długich przestojów ani oczekiwania na swoją kolej. Nawet gdy przeciwnik wykonuje ruch, warto uważnie obserwować planszę, ponieważ za chwilę sytuacja może wyglądać zupełnie inaczej.

Losowość oczywiście występuje. Układ kart oraz rozmieszczenie klejnotów zmieniają się w każdej partii i czasami możemy mieć wrażenie, że przeciwnik otrzymał nieco korzystniejsze możliwości. Nie odniosłam jednak wrażenia, aby szczęście dominowało nad strategią.

Im więcej partii rozgrywałam, tym bardziej doceniałam sposób, w jaki autorzy rozbudowali klasycznego Splendora. Nie mam jednak wrażenia, że jest to gra lepsza pod każdym względem. Bardziej powiedziałabym, że jest... bogatsza. Mamy więcej możliwości, więcej efektów na kartach, więcej sposobów na zwycięstwo i zdecydowanie więcej okazji do przeszkadzania przeciwnikowi. Dla jednych będzie to ogromna zaleta, dla innych właśnie przez to klasyczny Splendor pozostanie bardziej elegancki i prostszy w odbiorze. I szczerze mówiąc - rozumiem oba podejścia. Cchoć zasady są proste, to możliwości jest zaskakująco dużo. Często wydaje się, że sytuacja jest już przegrana, a jednak odpowiedni zakup lub dobrze wykorzystany efekt karty potrafi całkowicie odwrócić losy partii. To właśnie przez takie momenty bardzo chętnie wraca się do kolejnych rozgrywek.

Nie każdemu przypadnie do gustu większa liczba zasad w porównaniu z klasycznym Splendorem. Jeśli ktoś cenił oryginał przede wszystkim za jego prostotę i elegancję, może odnieść wrażenie, że tutaj dodano trochę za dużo elementów. Według mnie wszystkie mają sens, ale rozumiem osoby, które wolą bardziej "minimalistyczną" wersję gry - bo i takie osoby poznałam.

Plusy

• świetnie rozwinięta mechanika znana z klasycznego Splendora,
• wysoka interakcja między graczami,
• trzy warunki zwycięstwa zmuszające do ciągłego obserwowania przeciwnika,
• doskonałe tempo rozgrywki,
• ogromna regrywalność,
• ciekawe zdolności kart pozwalające budować różne strategie,
• jakość wykonania komponentów ( chociaż mi karty lekko psują odbiór gry ) 
• satysfakcjonujące decyzje praktycznie w każdej turze,
• świetnie skaluje się, ponieważ od początku została zaprojektowana wyłącznie dla dwóch osób.

Minusy

• większy próg wejścia niż w klasycznym Splendorze,
• średnia jakość kart, które z czasem mają tendencję do wyginania się,

Splendor: Pojedynek zostaje na mojej półce i myślę, że zostanie tam na długo. To bardzo dobra gra dwuosobowa, do której chętnie wracam. Rozgrywki są szybkie, wymagają kombinowania i praktycznie do samego końca trzymają w napięciu. Bardzo podoba mi się większa interakcja oraz to, że przez całą partię trzeba obserwować przeciwnika.

Czy jest idealna? Nie do końca. Momentami potrafi trochę bardziej zmęczyć analizą niż klasyczny Splendor, a liczba dodatkowych zasad sprawia, że nie jest już tak lekka jak pierwowzór. Mimo wszystko uważam, że autorom udało się stworzyć jedną z ciekawszych gier dwuosobowych ostatnich lat.

Czy wolę ją od wszystkich innych pojedynkowych planszówek? Nie. W moim prywatnym rankingu Władca Pierścieni: Pojedynek o Śródziemie nadal zajmuje wyższe miejsce. Tam emocje i klimat trafiają do mnie jeszcze bardziej. Nie zmienia to jednak faktu, że Splendor: Pojedynek robi świetną robotę i z czystym sumieniem mogę go polecić wszystkim, którzy najczęściej grają we dwoje.

Moja ocena w kategorii gier dwuosobowych: 8,5/10.

Zobacz również:

Syndykat zbrodni