Do „Wodnego Ogrodu” podchodziłam z dużą ciekawością, bo już samo pudełko przyciąga wzrok piękną grafiką. Po kilku rozgrywkach mogę powiedzieć, że była to bardzo przyjemna niespodzianka.

Czasami trafia się gra, o której po pierwszej partii nie można przestać myśleć. Człowiek analizuje błędy, wymyśla nowe strategie i planuje rewanż jeszcze zanim schowa pudełko na półkę...

Abstrakcyjne gry logiczne już nieraz pokazały, jak dobrze odnajdują się w klimatach inspirowanych naturą. I przyznam szczerze, że kiedy pierwszy raz zobaczyłam Ostoję, pomyślałam: „Okej, znowu lasy, zwierzęta i układanie kafelków”. W ostatnich latach dostaliśmy przecież mnóstwo podobnych tytułów. Cascadia, Calico, Aqua.. można odnieść wrażenie, że planszówki odkryły naturę na nowo. "Ostoja" bardzo dobrze odnajduje się w tym gronie, choć jednocześnie próbuje dołożyć od siebie coś więcej niż tylko kolejną „ładną układankę”.